Interpelacja w sprawie transferu technologii i standaryzacji amunicji artyleryjskiej w Siłach Zbrojnych RP

Interpelacja w sprawie transferu technologii i standaryzacji amunicji artyleryjskiej w Siłach Zbrojnych RP Interpelacja nr 8272 do ministra obrony narodowej w sprawie transferu technologii i standaryzacji amunicji artyleryjskiej w Siłach Zbrojnych RP Zgłaszający: Przemysław Wipler Data wpływu: 20-02-2025 Szanowny Panie Ministrze, na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu [1] składam za pośrednictwem Marszałka Sejmu interpelację poselską skierowaną do Pana Ministra w sprawie transferu technologii i standaryzacji amunicji artyleryjskiej w Siłach Zbrojnych RP. Porozumienie o standaryzacji amunicji zawarte przez państwa NATO (tzw. JBMoU) ustanawia masę pocisku artyleryjskiego na 43,5 kg. Standaryzacja masy jest ważna, gdyż dzięki temu z działa o tych samych parametrach (długość lufy, pojemność komory) można przy tych samych ładunkach miotających osiągać tożsame balistyki lotu pocisków, czyli trafiać w cel i strzelać na ten sam dystans. Oczywiście pocisk powinien mieć też tożsamą aerodynamikę. Amunicja słowacka bez gazogeneratora (OFD MKM), wg danych producenta, firmy MSM (z jego strony internetowej), waży o ponad 3 kg mniej (40,3 kg). W 2010 roku podmioty dziś wchodzące w skład grupy PGZ zawarły z partnerem słowackim umowę na transfer technologii produkcji amunicji. Mając na uwadze powyższe, proszę o odpowiedź na następujące pytania: Czy umowa licencyjna zawarta w 2010 roku z partnerem słowackim została w pełni skonsumowana, tj. czy doszło do pełnego transferu i rozpoczęcia produkcji w Polsce pełnego zakresu objętego umową? W szczególności czy doszło do transferu technologii produkcji ładunków miotających? Jeśli nie, to co jest powodem opóźnień? Mając na uwadze inne niż standardowe w NATO parametry pocisku, czy w przypadku operacji sojuszniczej inne wojska NATO będą mogły bez dostosowywania swoich haubic prowadzić celny ogień tymi pociskami (tj. osiągać te same balistyki), czy też uprzednio trzeba będzie dokonać modyfikacji np. tabel strzelniczych w tych haubicach? Co było przyczyną podjęcia decyzji o wdrożeniu do produkcji takiego pocisku? Czy leżała ona po stronie niewydolnego, pochodzącego od słowackiego producenta, systemu ładunków miotających i w związku z tym, w celu osiągnięcia zakładanych zasięgów, podjęto decyzję o zmniejszeniu masy pocisku? Czy istnieje obecnie w Siłach Zbrojnych RP system ładunków miotających powiązanych z tym pociskiem zapewniający w obecnych warunkach (zmniejszona masa) osiągnięcie maksymalnego, wymaganego przez Siły Zbrojne RP zasięgu, tj. 30 km? Z jakich powodów, jeśli potwierdzony jest fakt niewystarczających parametrów ładunków pochodzenia słowackiego oraz inne niż standardy NATO parametry pocisku, minister obrony narodowej zdecydował się na dalsze pogłębienie współpracy z producentem słowackim? Czy pozyskana przez Polskę amunicja produkcji koreańskiej (wraz z haubicami K9) będzie mogła być, bez dostosowania, używana również w systemach Krab? [1] Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. - Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2022 r. poz. 990, t.j. z dnia 18.10.2022 r.), dalej jako: „Regulamin Sejmu”