Interpelacja w sprawie współpracy wojskowej z Koreą Południową

Interpelacja w sprawie współpracy wojskowej z Koreą Południową Interpelacja nr 8055 do ministra obrony narodowej w sprawie współpracy wojskowej z Koreą Południową Zgłaszający: Przemysław Wipler Data wpływu: 13-02-2025 Szanowny Panie Ministrze, w ostatnich latach Polska zintensyfikowała współpracę wojskową z Koreą Południową, dokonując szeregu zakupów sprzętu wojskowego, w tym czołgów K2 oraz systemów artyleryjskich K9. Tego rodzaju umowy znacząco wzmacniają zdolności obronne naszego kraju, jednak niosą ze sobą również istotne wyzwania logistyczne i strategiczne. W szczególności kluczowe znaczenie mają kwestie zabezpieczenia dostaw podzespołów i wsparcia technicznego w sytuacji potencjalnych konfliktów zbrojnych lub zakłóceń w globalnych łańcuchach dostaw. Geopolityczna sytuacja Korei Południowej jest niezwykle dynamiczna. Potencjalny konflikt z Koreą Północną, presja ze strony Chin czy inne globalne napięcia mogą negatywnie wpłynąć na dostępność sprzętu i komponentów niezbędnych do utrzymania gotowości bojowej Sił Zbrojnych RP. Dlatego jest istotne, aby Ministerstwo Obrony Narodowej przedstawiło strategię przeciwdziałania ewentualnym ryzykom wynikającym z uzależnienia od dostaw z tego regionu. Ponadto brak odpowiednich wozów wsparcia i zdolności do ewakuacji technicznej stanowi istotne zagrożenie operacyjne, co pokazały doświadczenia wojny w Ukrainie. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: Czy Ministerstwo Obrony Narodowej dostrzega ryzyka w łańcuchu logistycznym z Korei Południowej – wynikające z jej historii, sytuacji geostrategicznej i geograficznej – względem Polski? Jeśli tak, to jak zamierza im przeciwdziałać, tak aby sprzęt produkcji koreańskiej użytkowany przez polskie Siły Zbrojne miał pełne wsparcie techniczne, w szczególności w sytuacji otwartego konfliktów zbrojnego? Jak zostanie zapewniona logistyka i całościowe wsparcie czołgów kupowanych w Korei Południowej? Czy Polska uzyska pełną zdolność do budowy wszystkich podzespołów tych modeli? Jeśli nie, to jak ministerstwo obrony wyobraża sobie dostawy kluczowych podzespołów, takich jak: silniki, skrzynie biegów i przekładnie, układy elektroniczne, układy optyczne, w sytuacji gdyby doszło do odcięcia dostaw z Korei Południowej przez działania np. Chin czy też zaangażowania się w Korei Południowej w konflikt ze swoim północnym sąsiadem? Analogiczne pytanie chciałbym zadać o pozostały sprzęt pozyskiwany z tego kraju. Ministerstwo Obrony Narodowej podało, iż elementem kluczowym kolejnej umowy wykonawczej na zakup czołgów K2 będą wozy wsparcia, w szczególności wozy ewakuacji technicznej. Podkreślano, że w odróżnieniu od pierwszej umowy wykonawczej ta druga będzie opiewała właśnie na pełen pakiet logistyczny. W związku z powyższym, czy zweryfikowano czy producent koreański dysponuje takimi wozami? Ogólnodostępne informacje zarówno ze strony producenta koreańskiego, jak i powszechnie dostępne w mediach wskazują, że takie pojazdy nie istnieją, a propozycja dla Polski jest oparta o plastikowe modele (które między innymi pokazywano podczas MSPO Kielce). Jak w tym kontekście MON chce zaspokoić tę potrzebę Sił Zbrojnych RP? Flota ponad 230 czołgów Leopard 2 jest praktycznie pozbawiona zdolności ewakuacji z pola walki, 29 starych wozów ewakuacji opartych o podwozie Leoparda 1 jest u progu śmierci technicznej. Nagminną praktyką jest to, że czołg ewakuuje czołg. Ta sama sytuacja dotyczy rosnącej floty czołgów K2. Czy MON dostrzega tę sytuację i czy traktuje ją jako pilną potrzebę do zaspokojenia? Jak w tym kontekście należy rozumieć unieważnienie postępowania na wozy wsparcia (program Kajman)? Z jakich powodów unieważniono to postępowanie? Czy jest w tej sprawie prowadzony audyt? Jeśli tak, to przez jaką instytucję i kiedy opinia publiczna będzie mogła zapoznać się z jego wynikami? Potrzeba szybkiej ewakuacji czołgu z pola walki jest jednym z wniosków wojny w Ukrainie. Strona ukraińska utraciła wiele sprzętu ze względu na brak możliwości szybkiej ewakuacji. Wiele krajów europejskich ma w tym zakresie deficyt. Czy polski MON rozpatruje lub bierze udział w jakimkolwiek programie europejskim adresującym te potrzeby? Czy jest rozważane pozyskanie środków UE na ten cel? Odpowiedzi na powyższe pytania są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa naszego kraju i efektywnego wykorzystania środków przeznaczonych na modernizację techniczną Sił Zbrojnych RP. Sprawne funkcjonowanie logistyki wojskowej, zabezpieczenie dostaw kluczowych komponentów oraz zdolność do ewakuacji uszkodzonego sprzętu mogą w przyszłości stanowić o powodzeniu operacji obronnych i skuteczności polskiej armii.