Interpelacja w sprawie tzw. specustawy przygotowanej do walki ze skutkami pandemii koronawirusa

Interpelacja w sprawie tzw. specustawy przygotowanej do walki ze skutkami pandemii koronawirusa Interpelacja nr 8 do ministra rozwoju i technologii w sprawie tzw. specustawy przygotowanej do walki ze skutkami pandemii koronawirusa Zgłaszający: Piotr Górnikiewicz Data wpływu: 19-11-2023 Szanowny Panie Ministrze, specustawa przygotowana do walki ze skutkami pandemii koronawirusa – ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa Covid) – wprowadziła konkretne rozwiązania, z których mogli skorzystać przedsiębiorcy. Filarami, na których opierała się tarcza antykryzysowa, jako pakiet rozwiązań przygotowanych przez rząd, który miał i ma ochronić polskie państwo i obywateli przed kryzysem wywołanym pandemią koronawirusa to: ochrona miejsc pracy i bezpieczeństwo pracowników oraz finansowanie przedsiębiorców. Wielu przedsiębiorców z województwa małopolskiego skorzystało z możliwości uzyskania pomocy w oparciu o rozwiązania przewidziane w ww. ustawie. Najczęściej przedsiębiorcy korzystali z pomocy przewidzianej: 1) w art. 15gg ustawy Covid - dofinansowanie ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 2) art. 31zo ustawy Covid - zwolnienie z obowiązku opłacenia nieopłaconych składek. Wsparcie przewidziane w powołanym art. 15gg ustawy Covid realizowane było za pośrednictwem wojewódzkich urzędów pracy. Aby skorzystać z dofinansowania, przedsiębiorcy musieli złożyć do WUP stosowny wniosek za pośrednictwem platformy praca.gov.pl. Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy po stwierdzeniu kompletności wniosku i spełnienia przez podmiot, warunków przyznania pomocy niezwłocznie występował w formie elektronicznej do dysponenta funduszu o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń. W przypadku stwierdzenia przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy złożenia przez wnioskodawcę wszystkich oświadczeń oraz potwierdzenia we właściwych rejestrach prowadzenia działalności przez podmiot, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy przekazywał na rachunek bankowy podmiotu wskazanego we wniosku wnioskowaną kwotę na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników. Inną z form wsparcia, z której korzystali przedsiębiorcy w czasie pandemii COVID-19, była możliwość zwolnienie z obowiązku opłacenia nieopłaconych składek ZUS na podstawie art. 31zo ustawy Covid. W tym miejscu wskazać należy, iż ustawa Covid nie odnosiła się i nie odnosi się do sytuacji, w której przedsiębiorcy korzystali jednocześnie z obu ww. form pomocy. Regulacje covidowe nie przewidywały więc jakiegokolwiek zakazu równoległego stosowania opisanych powyżej mechanizmów wsparcia przez ZUS i WUP. Obecnie wojewódzkie urzędy pracy prowadzą postępowania dotyczące rzekomych nieprawidłowości w „podwójnym finansowaniu” składek na ubezpieczenie społeczne w oparciu o środki pomocowe przewidziane w ustawie Covid. W pismach kierowanych do przedsiębiorców-beneficjentów, którzy skorzystali z dobrodziejstwa zapisów ustawy Covid, wojewódzkie urzędy pracy wskazują, iż: stosowanie do art. 15gg ust. 7 ustawy Covid, wsparcie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w postaci dofinansowania do wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenie społeczne wnioskodawcy mogą otrzymać wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskali pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Przez te same tytuły należy rozumieć wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne niezależnie od nazwy miesięcy, za które są wypłacane, jak również niezależnie od roku, w którym są wypłacane, z maksymalnym limitem 3 miesięcy. W ocenie WUP-ów konsekwencją powyższego jest obowiązek zwrotu świadczenia otrzymanego niejako dwukrotnie, w sytuacji, gdy składki społeczne za 3 miesiące zostały sfinansowane z pomocy z FGSP oraz podlegały zwolnieniu z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. W związku z powyższym, zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Który przepis ustawy Covid, zawiera regulację zgodnie, z którą przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy? W szczególności chodzi o pomoc z art. 15gg i 31zo ustawy Covid. Powyższe ma o tyle znaczenia, iż z treści pism kierowanych do przedsiębiorców-beneficjentów wynika, że maksymalny okres pomocy z ustawy Covid to 3 miesiące oraz, że różnych tytułów pomocy nie można łączyć – o czym była już mowa powyżej. Wykładnia prezentowana przez WUP-y jest o tyle zaskakująca, iż przepisy ustawy Covid nie ograniczają ilości świadczeń, które mogą być na jej podstawie wypłacone na rzecz tego samego przedsiębiorcy - tak długo jak nie wystąpią przesłanki negatywne. Zaznaczyć należy, iż niedopuszczalne jest uzupełnianie art. 15gg ustawy Covid, w wystąpieniach do przedsiębiorców-beneficjentów o dodatkowe pozaustawowe przesłanki. Lista przesłanek warunkujących przyznanie dofinansowania do części kosztów związanych z wynagrodzeniem pracowników była i jest katalogiem zamkniętym. 2. Na jakiej podstawie WUP-y po przeprowadzeniu wstępnej weryfikacji rozliczenia wypłaconych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGSP w oparciu o art. 15g ust. 17b w zw. z art. 15gg ust. 21 ustawy Covid, stwierdzały zakończenie weryfikacji wstępnej wynikiem pozytywnym? Powyższe ma o tyle znaczenia, iż obecnie WUP-y kwestionuje zasadność wypłaconej pomocy. W tym miejscu wskazać należy, iż baza SUDOP, na której zawartość się WUP-y obecnie powołują, w korespondencji z przedsiębiorcami-beneficjentami, była dostępna w dacie przeprowadzania wstępnej weryfikacji. Obecna praktyka WUP-ów jest o tyle zastanawiająca, iż przedsiębiorcy-beneficjenci otrzymali informację potwierdzającą wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń – wstępna weryfikacja – i od tamtej pory nic się nie zmieniło. Skoro WUP-y mają obecnie do dyspozycji identyczne instrumenty weryfikacji, jak w przypadku weryfikacji wstępnej (patrz: baza SUDOP), zastanawiające jest skąd tak dwa różne stanowiska. 3. Dlaczego w trakcie prowadzonych postępowań kontrolnych WUP-y całkowicie ignoruje treść art. 15gg ust. 7a ustawy Covid? Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba, że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Mając na względzie treść przepisów przejściowych nie może uwadze ujść chociażby uzasadnienie do projektu ustawy wprowadzającej w art. 15gg ust. 7a, w którym można przeczytać: Zmiany w zakresie art. 15g i art. 15gg ustawy mają na celu umożliwienie skorzystania ze środków pomocowych przez niektóre podmioty. Z przepisów w obowiązującym brzmieniu wynika, że przedsiębiorcom nie przysługuje możliwość uzyskania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od świadczeń przyznanych na podstawie obowiązujących regulacji, jeżeli w stosunku do tych samych pracowników nastąpiło zwolnienie z obowiązku opłacania składek (art. 31zo i nast.) także w sytuacji, gdy zwolnienie i pobieranie świadczeń dotyczą różnych okresów czasowych. Wprowadzane modyfikacje eliminują ten problem i mają jednoznacznie proprzedsiębiorczy charakter. Skoro ustawodawca jednoznacznie w przywołanym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba, że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, to tylko potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczyło i dotyczy tego samego okresu, nie można go podwójnie dofinansowywać. Z poważaniem

Odpowiedź na interpelację w sprawie tzw. specustawy przygotowanej do walki ze skutkami pandemii koronawirusa Odpowiedź na interpelację nr 8 w sprawie tzw. specustawy przygotowanej do walki ze skutkami pandemii koronawirusa Odpowiadający: minister rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszka Dziemianowicz-Bąk Warszawa, 22-02-2024 Szanowny Panie Marszałku, odpowiadając na interpelację Pana Posła Piotra Górnikiewicza z dnia 7 grudnia 2023 roku nr 8, w przedmiocie konieczności zwrotu przez przedsiębiorców środków przekazanych przez wojewódzkie urzędy pracy na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanymi nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327, z późn. zm.), dalej jako „ustawa COVID-19”, uprzejmie informuję, jak poniżej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowym celem wprowadzenia przepisów tzw. tarczy antykryzysowej (ustawy COVID-19) było zapobieżenie negatywnym skutkom gospodarczym wywołanym przez pandemię COVID-19, w ramach której wprowadzono szereg rozwiązań służących ochronie miejsc pracy, w tym dofinasowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnianych przez przedsiębiorców (oraz innych podmiotów objętych regulacją), finansowane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej również: FGŚP). Podkreślenia wymaga również okoliczność, że przepisy ustawy COVID-19 przewidują wiele warunków, których spełnienie decyduje o możliwości uzyskania dofinansowania. Wspomniane powyżej dofinasowanie do wynagrodzeń pracowników, zgodnie z art. 15gg ustawy COVID-19, mogły uzyskać podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19. W tym celu należało zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Zgodnie z 15gg ust. 2 ustawy COVID-19, podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 ( art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19). Odnosząc się do pierwszej poruszanej w interpelacji kwestii dotyczącej wskazania przepisu ustawy COVID-19, który przesądzałby, iż przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu ustawy COVID-19 eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na innej podstawie ww. ustawy, należy mieć na uwadze regulację art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 zgodnie z którą pracodawca mógł otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, przy czym przez te same tytuły wypłaty w odniesieniu do tych samych pracowników należy rozumieć wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne niezależne od nazw miesięcy, za które są wypłacone, z maksymalnym limitem 3 miesięcy. Limit trzech miesięcy należy interpretować jako maksymalny i rozpatrywać łącznie. W przypadku uprzedniego skorzystania z pomocy w postaci zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne przez okres trzech miesięcy beneficjent nie mógł starać się o dofinansowanie do wynagrodzeń i składek ZUS na kolejne okresy. W przypadku skorzystania ze wsparcia ponad zakreślony limit, pobrane świadczenie traktowane jest jako nienależne. W konsekwencji beneficjent, który oprócz dofinansowania do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne z FGŚP otrzymał również pomoc w postaci zwolnienia z opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne, określoną w art. 31zo ustawy COVID-19, zobowiązany jest do jego zwrotu. Ze wskazanym powyżej stanowiskiem koresponduje orzecznictwo. Zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2021 r. (sygn. akt I SA/Kr 384/21), pojęcie „takich samych tytułów wypłat” należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. Podobnie wskazał w orzeczeniu z dnia 21 października 2021 roku, sygn. akt I SA/Sz 513/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sąd wypowiadając się w kontekście art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 stwierdził, że „taki sam tytuł wypłat” oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np. w ramach świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19), to nie mógł uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP. W przypadku wcześniejszego ubiegania się o zwolnienie z opłacania składek społecznych na okres 3 miesięcy nie było możliwe wystąpienie o dofinansowanie do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne – uprawnienie Przedsiębiorcy ograniczało się w takim przypadku wyłącznie do możliwości dofinansowania samych wynagrodzeń. Jednocześnie uprzejmie informuję, że wojewódzkie urzędy pracy posiadały stosowne wyjaśnienia Ministerstwa w omawianej sprawie i informowały przedsiębiorców o braku możliwości łączenia dofinansowania do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne z FGŚP i pomocy w postaci zwolnienia z opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne. Przykładowo, stosowna informacja została zamieszczona w dniu 6 lipca 2020 r. przez Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie na stronie internetowej pod adresem: https://wupkrakow.praca.gov.pl/-/12863128-laczenie-pomocy-w-ramach-ustawy-covidowej . Wskazane wyjaśnienia zostały ponadto przekazane przez Ministerstwo Rzecznikowi Małych i Średnich Przedsiębiorców w dniu 24 września 2020 r. pismem znak: DF.III.070.244.2020.PP. Odnosząc się do drugiej poruszanej w interpelacji kwestii należy wskazać, że zgodnie art. 15gg ust. 21 ustawy COVID-19, do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, przepisy art. 15g ust. 17b i 17c stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 15g ust. 17b ustawy COVID-19, rozliczenie przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 1a lub środków, o których mowa w ust. 2, następuje dwuetapowo w drodze: wstępnej weryfikacji i końcowej weryfikacji. Na podstawie art. 17b ust. 2 ustawy COVID-19, końcową weryfikację dokumentacji, potwierdzającej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków, o których mowa w ust. 1, 1a lub 2, i ostatecznego zatwierdzenia przekazanego rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, która może zostać dokonana w okresie 3 lat od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu, wynikającego z umowy zawartej przez uprawniony podmiot z dyrektorem wojewódzkiego urzędu pracy. Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 15gg ust. 24 ustawy COVID-19 zadania organów administracji wynikające z ww. przepisów, dotyczące przyznawania pracodawcom środków FGŚP i rozliczania tych środków realizują wyłącznie właściwi dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy. Dysponent Funduszu nie jest stroną w postępowaniach o zwrot środków FGŚP, ani organem wyższego stopnia nad dyrektorem wojewódzkiego urzędu pracy. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie jest stroną w omawianych sprawach, w szczególności nie dysponuje narzędziami umożliwiającymi weryfikację zasadności żądania zwrotu środków FGŚP. Ostateczna decyzja, co do podjęcia jakichkolwiek działań w zakresie dochodzenia zwrotu środków przyznanych na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników na podstawie przepisów ustawy COVID-19 pozostaje w wyłącznych kompetencjach właściwego w danej sprawie dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy. Natomiast zgodnie z przepisami ustawy COVID-19 od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o których mowa w art. 15gg ust. 28, przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego. Odnosząc się do trzeciej poruszanej w interpelacji kwestii, wskazuję ponownie przepis art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19, przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Mając na uwadze powyższe regulacje, na podstawie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, pracodawca mógł otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, przy czym przez te same tytuły wypłaty w odniesieniu do tych samych pracowników należy rozumieć wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne niezależne od nazw miesięcy, za które są wypłacone, z maksymalnym limitem 3 miesięcy, zgodnie z art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 (świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1). W przypadku skorzystania z pomocy w postaci zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne przez okres trzech miesięcy, beneficjent nie mógł starać się o dofinansowanie do wynagrodzeń i składek ZUS na kolejne okresy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Podkreślić należy, iż w konsekwencji powyższego beneficjent, który oprócz dofinansowania do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne z FGŚP otrzymał również pomoc w postaci zwolnienia z opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne z art. 31zo ustawy COVID-19, niezależnie od okresu za jaki przysługiwała ta pomoc, zobowiązany jest do zwrotu przyznanych środków z FGŚP w części dotyczącej składek na ubezpieczenie społeczne. Ze wskazanym powyżej stanowiskiem koresponduje również orzecznictwo - zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2021 r. (sygn. akt I SA/Kr 384/21), pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. Reasumując, podmiot, który skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 31zo ustawy COVID-19, nie mógł otrzymać na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 środków na opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników z uwagi na przepisy art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 obowiązujące do dnia 1 lipca 2021 r. Dopiero z dniem 1 lipca 2021 r. art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 dopuścił możliwość kumulacji omawianej pomocy pod warunkiem, że zwolnienie, o którym mowa w art. 31zo ustawy COVID-19 nie dotyczyło tych samych miesięcy, na które beneficjent zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Powoływany przepis art. 15g ust. 7a ustawy COVID-19 odnosi się tylko do spraw wszczętych, lecz nie zakończonych przed jego wejściem w życie, czyli przed dniem 1 lipca 2021 r. Wynika to wprost z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), zgodnie z którym do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Oznacza to jednocześnie, że do wniosków rozpatrzonych przed dniem 01.07.2021 r. stosuje się uprzednio obowiązujące brzmienie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Z wyrazami szacunku Agnieszka Dziemianowicz-Bąk Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej