Interpelacja w sprawie założeń projektu ustawy o bonie senioralnym w kontekście konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec norm prawnych

Interpelacja w sprawie założeń projektu ustawy o bonie senioralnym w kontekście konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec norm prawnych Interpelacja nr 5702 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej, ministra ds. polityki senioralnej w sprawie założeń projektu ustawy o bonie senioralnym w kontekście konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec norm prawnych Zgłaszający: Bożena Lisowska Data wpływu: 22-10-2024 Szanowne Panie Ministry, założeniem „bonu senioralnego” jest zapobieżenie ograniczaniu aktywności zawodowej osób bliskich seniora, w sytuacji gdy ten ukończył 75. rok życia i wymaga opieki. Z oceny skutków regulacji do ustawy o bonie senioralnym wynika, że wobec braku dostępności danych statystycznych w zakresie pokoleniowego profilu polskich rodzin, zostało przyjęte założenie, że każdy senior kończąc 75. rok życia, posiada żyjące dzieci lub wnuki. Adresatem projektu ustawy są osoby, które ze względu na dochody gospodarstwa domowego, nie kwalifikują się do korzystania z pomocy opieki społecznej. Usług realizowanych w ramach bonu senioralnego nie będzie można łączyć z: usługami opiekuńczymi skierowanymi do seniorów poprzez system pomocy społecznej, ze wsparciem finansowym, które otrzymują niepełnosprawni seniorzy, pobieranym świadczeniem wspierającym. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Czy zdaniem ministerstwa projekt ustawy nie pomija samotnych osób, które ukończyły 75. rok życia, jako tej grupy społecznej, która wymaga największego wsparcia w zaspokojeniu codziennych potrzeb? Czy przyjęte założenie, że każdy samotny senior ma zapewnioną pomoc z opieki społecznej nie jest zbyt dużym uproszczeniem, biorąc pod uwagę fakt, że usługi opiekuńcze przeznaczone są bezpośrednio dla seniorów a niejednokrotnie starsze samotne osoby są pozbawione wiedzy (edukacji) o możliwości korzystania z tego typu pomocy, jak również z dostępu do tego typu wiedzy, np. z powodu braku Internetu czy umiejętności posługiwania się nim? Prawdziwe społeczeństwo niewykluczające powinno dbać o najsłabszych. Czy w ramach konieczności wsparcia samotnych osób, które ukończyły 75. rok życia, nie zależałoby zobligować pracowników ośrodków pomocy społecznej do podjęcia skutecznych działań, które będą eliminować nierówności w dostępie do jasnej, rzetelnej i przydatnej informacji na temat możliwości korzystania z usług opiekuńczych oferowanych przez system pomocy społecznej? Czy obie grupy seniorów – grupa osób korzystających z usług opieki społecznej i grupa seniorów, której dedykowany jest bon senioralny - otrzymają równe wsparcie? Z poważaniem Bożena Lisowska