Interpelacja w sprawie edukacji dotyczącej relacji z osobami z niepełnosprawnością

Interpelacja w sprawie edukacji dotyczącej relacji z osobami z niepełnosprawnością Interpelacja nr 329 do ministra edukacji w sprawie edukacji dotyczącej relacji z osobami z niepełnosprawnością Zgłaszający: Piotr Paweł Strach, Kamil Wnuk, Łukasz Osmalak Data wpływu: 21-12-2023 Szanowna Pani Minister! Na początku grudnia obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Osób z Niepełnosprawnościami. Dzień ten był dla mnie okazją do rozmowy z kilkoma osobami z niepełnosprawnością na temat problemów z jakimi się spotykają i możliwych sposobów na ich rozwiązanie. Rozmówcy zwrócili uwagę na brak edukacji o tym jak można pomagać osobom z niepełnosprawnością, jak się zachowywać wobec nich oraz o samodzielności tych osób. Wiedza obywateli dotycząca niepełnosprawności jest na ogół niewielka. Panuje stereotyp osoby z niepełnosprawnością jako niesamodzielnej i wymagającej ciągłej pomocy innych osób. Taki stereotyp może powodować niechęć do zawierania kontaktów z osobą z niepełnosprawnością, tworzenia z nią relacji towarzyskiej, a także partnerskiej czy zakładania rodziny. W niektórych sytuacjach osoby z niepełnosprawnością potrzebują pomocy innych osób. Znaczna część obywateli unika w takiej sytuacji udzielania pomocy. Nie wynika to z braku chęci czy życzliwości, ale z powodu obaw wynikających z niewiedzy jak się zachować w takiej sytuacji. Ludzie wolą uniknąć ewentualnej kłopotliwej sytuacji. W związku z powyższym uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące pytania: Czy w ramach programu nauczania szkolnego uczniowie są edukowani o tym, jak można pomagać osobom z niepełnosprawnością, jak się zachowywać wobec nich oraz o samodzielności tych osób? Jeśli nie, to czy jest możliwe wprowadzenie takiego edukowania w ramach zajęć z jakiegoś przedmiotu szkolnego, np. edukacja dla bezpieczeństwa, lub w ramach nowego przedmiotu? Czy możliwe jest coroczne realizowanie akcji rozdawania uczniom w formie papierowej poradnika „Praktyczny poradnik savoir-vivre wobec osób niepełnosprawnych” autorstwa Judy Cohen, przetłumaczonego na zlecenie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej oraz zaadaptowanego przez Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych? Z poważaniem Poseł na Sejm RP

Odpowiedź na interpelację w sprawie edukacji dotyczącej relacji z osobami z niepełnosprawnością Odpowiedź na interpelację nr 329 w sprawie edukacji dotyczącej relacji z osobami z niepełnosprawnością Odpowiadający: podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Izabela Ziętka Warszawa, 30-01-2024 Szanowni Panowie Posłowie, działalność edukacyjna szkoły określona jest m.in. przez szkolny zestaw programów nauczania i program wychowawczo-profilaktyczny szkoły. Szkolny zestaw programów nauczania oraz program wychowawczo-profilaktyczny szkoły tworzą spójną całość i muszą uwzględniać wszystkie wymagania opisane w podstawie programowej. Ich przygotowanie i realizacja są zadaniem zarówno całej szkoły, jak i każdego nauczyciela. Kształcenie i wychowanie w szkole podstawowej i ponadpodstawowej sprzyja rozwijaniu postaw obywatelskich, patriotycznych i społecznych uczniów. Zadaniem szkoły jest wzmacnianie poczucia tożsamości narodowej, przywiązania do historii i tradycji narodowych, przygotowanie i zachęcanie do podejmowania działań na rzecz środowiska szkolnego i lokalnego, w tym do angażowania się w wolontariat. Szkoła dba o wychowanie dzieci i młodzieży w duchu akceptacji i szacunku dla drugiego człowieka, kształtuje postawę szacunku dla środowiska przyrodniczego, w tym upowszechnia wiedzę o zasadach zrównoważonego rozwoju, motywuje do działań na rzecz ochrony środowiska oraz rozwija zainteresowanie ekologią. W procesie kształcenia ogólnego szkoła kształtuje u uczniów postawy sprzyjające ich dalszemu rozwojowi indywidualnemu i społecznemu, takie jak: uczciwość, wiarygodność, odpowiedzialność, wytrwałość, poczucie własnej wartości, szacunek dla innych ludzi, ciekawość poznawcza, kreatywność, przedsiębiorczość, kultura osobista, gotowość do uczestnictwa w kulturze, podejmowania inicjatyw oraz do pracy zespołowej. W rozwoju społecznym bardzo ważne jest kształtowanie postawy obywatelskiej, postawy poszanowania tradycji i kultury własnego narodu, a także postawy poszanowania dla innych kultur i tradycji. Działalność wychowawcza szkoły należy do podstawowych celów polityki oświatowej państwa. Wychowanie młodego pokolenia jest zadaniem rodziny i szkoły, która w swojej działalności musi uwzględniać wolę rodziców, ale także i państwa, do którego obowiązków należy stwarzanie właściwych warunków wychowania. Zadaniem szkoły jest ukierunkowanie procesu wychowawczego na wartości, które wyznaczają cele wychowania i kryteria jego oceny. Wychowanie ukierunkowane na wartości zakłada przede wszystkim podmiotowe traktowanie ucznia, a wartości skłaniają człowieka do podejmowania odpowiednich wyborów czy decyzji. Obecnie w szkołach obowiązują poniższe podstawy programowe kształcenia ogólnego zawarte w przepisach rozporządzeń ministra edukacji narodowej: z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej [1] , dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia ogólnego dla liceum ogólnokształcącego, technikum oraz branżowej szkoły II stopnia [2] . Treści nauczania zawarte w ww. przepisach na wszystkich etapach edukacyjnych (w ramach przedmiotów nauczania) dotyczą również edukacji uczniów w zakresie m.in. pomagania osobom z niepełnosprawnością, jak zachowywać się wobec nich oraz o samodzielności tych osób. Treści te na poszczególnych etapach edukacyjnych sformułowane są w sposób następujący: I etap edukacyjny – klasy I-III – edukacja wczesnoszkolna W ramach edukacji społecznej uczeń: stosuje pojęcia: porozumienie, umowa; uczestniczy w wyborach samorządu uczniowskiego w klasie, w szkole; wymienia przykłady powstałych w efekcie porozumień i umów grup społecznych, np. stowarzyszenia pomocy chorym i niepełnosprawnym dzieciom, organizacje ekologiczne, a także stowarzyszenia dużych grup społecznych, jak miasta i państwa czy Unia Europejska. II etap edukacyjny technika Treści nauczania – wymagania szczegółowe Wychowanie komunikacyjne. Uczeń: bezpiecznie uczestniczy w ruchu drogowym jako pasażer, pieszy i rowerzysta: przyjmuje postawę szacunku wobec innych uczestników ruchu drogowego, ze szczególnym uwzględnieniem osób z niepełnosprawnościami i starszych. wychowanie fizyczne Kompetencje społeczne. Uczeń: motywuje innych do udziału w aktywności fizycznej, e szczególnym uwzględnieniem osób o niższej sprawności fizycznej i specjalnych potrzebach edukacyjnych (np. osoby niepełnosprawne, osoby starsze). wychowanie do życia w rodzinie Życie jako fundamentalna wartość. Uczeń: pozytywnie odnosi się do osób z niepełnosprawnością, widząc w nich wartościowych partnerów w koleżeństwie, przyjaźni, miłości i rodzinie; rozumie, że osoby z niepełnosprawnością mogą być kolegami i przyjaciółmi; świadomie korzysta ze środków społecznego przekazu etyka Uczeń wyjaśnia znaczenie zasady solidaryzmu i kształtuje postawę solidarności (m.in. na przykładzie relacji do osób niepełnosprawnych). III etap edukacyjny język obcy nowożytny Treści nauczania - wymagania szczegółowe I. Uczeń posługuje się dość bogatym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w zakresie m.in. następujących tematów: – zdrowie (np. tryb życia, samopoczucie, choroby, ich objawy i leczenie, niepełnosprawność, uzależnienia, pierwsza pomoc w nagłych wypadkach); wychowanie fizyczne uczeń opisuje zasady asekuracji i pomocy w różnych sytuacjach życiowych osobom młodszym, seniorom, osobom z niepełnosprawnością; uczeń omawia przyczyny i skutki stereotypów i stygmatyzacji osób z niepełnosprawnością, chorych psychicznie i dyskryminowanych. wychowanie do życia w rodzinie. Przyjęcie pozytywnej postawy wobec życia ludzkiego, osób z niepełnosprawnością i chorych; przygotowanie, na podstawie wiedzy i wykształconych umiejętności do poszanowania godności życia ludzkiego i dojrzałego funkcjonowania w rodzinie. Należy zaznaczyć, że nauczyciele w swoich programach nauczania uszczegóławiają treści obecne w podstawie programowej kształcenia ogólnego [3] . Dodatkowo przepisy prawa oświatowego [4] zobowiązują do podejmowania na zajęciach z wychowawcą tematyki dotyczącej istotnych problemów społecznych: zdrowotnych, prawnych, finansowych, klimatycznych i ochrony środowiska. Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że z informacji pozyskanej z Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych wynika, że z powodu ograniczonego nakładu i braku środków finansowych na dodruk poradnika pt. „Praktyczny poradnik savoir–vivre wobec osób niepełnosprawnych“ nie jest aktualnie możliwe coroczne realizowanie akcji rozdawania go uczniom w formie papierowej. Natomiast wszystkie zainteresowane osoby mogą zapoznać się bezpłatnie z publikacją w wersji elektronicznej, która jest udostępniona online na stronie biura pełnomocnika [5] . Ponadto informuję, że Ministerstwo Edukacji Narodowej przekaże do wszystkich jednostek systemu oświaty, kuratoriów oświaty i organów prowadzących informacje z zachętą do zapoznania się z publikacją i wykorzystania jej w codziennej pracy. Z wyrazami szacunku Z upoważnienia Ministra Edukacji Izabela Ziętka Podsekretarz Stanu [1] Dz. U. 2017 poz. 356 z późn. zm. [2] Dz. U. 2018 poz. 467 z późn. zm. [3] Art. 22a ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. 2022 poz. 2230 z późn. zm.). [4] § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 kwietnia 2019 r. w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół (Dz. U. poz. 639 z późn. zm.). [5] https://niepelnosprawni.gov.pl/container/publikacje/edukacja/Praktyczny%20poradnik%20savoir-vivre.pdf