Interpelacja w sprawie egzystencjalnego zagrożenia bytu narodowego wynikającego z katastrofy demograficznej oraz braku adekwatnej strategii ratunkowej rządu

Interpelacja w sprawie egzystencjalnego zagrożenia bytu narodowego wynikającego z katastrofy demograficznej oraz braku adekwatnej strategii ratunkowej rządu Interpelacja nr 15643 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie egzystencjalnego zagrożenia bytu narodowego wynikającego z katastrofy demograficznej oraz braku adekwatnej strategii ratunkowej rządu Zgłaszający: Władysław Kurowski, Patryk Wicher Data wpływu: 27-02-2026 Szanowna Pani Minister, Polska stanęła nad przepaścią. Dane za rok 2025, wskazujące na ubytek 160 tysięcy obywateli w ciągu zaledwie 12 miesięcy, nie są już tylko statystyką – to rozłożony w czasie wyrok śmierci na polskie społeczeństwo, gospodarkę i kulturę. Przy obecnym wskaźniku dzietności poniżej 1,1 Polska przestała być krajem zastępowalności pokoleń, a stała się narodem w fazie gwałtownego zwijania się. Jako politycy Prawa i Sprawiedliwości podczas konferencji Demografia OdNowa jasno zdiagnozowaliśmy sytuację: jeśli nie przeprowadzimy natychmiastowej „rewolucji prorodzinnej” , nasz system emerytalny ulegnie nieuchronnej implozji, a system ochrony zdrowia załamie się pod ciężarem starzejącego się społeczeństwa, którego nie będzie miał kto utrzymywać. Prognozy demograficzne dla Polski na najbliższe 30 lat są zatrważające: - do 2055 roku populacja Polski może spaść poniżej 30 milionów osób, - liczba osób w wieku produkcyjnym zmniejszy się o blisko 4–5 milionów , co oznacza paraliż rynku pracy, - współczynnik obciążenia demograficznego wzrośnie drastycznie: dziś na 100 osób pracujących przypada ok. 30 emerytów; za 30 lat będzie to blisko 70 emerytów na 100 pracujących . W obliczu tej narodowej tragedii obecny rząd wykazuje się niezrozumiałą biernością, ograniczając się do administrowania upadkiem. W związku z powyższym żądam odpowiedzi na następujące pytania: 1. Mieszkalnictwo jako racja stanu: Dlaczego rząd nie traktuje braku mieszkań jako głównej bariery prokreacyjnej? 2. Kulturowa kontrofensywa: Kiedy rząd podejmie w sferze kultury i mediów narodowych działania mające na celu odbudowanie prestiżu rodziny? Dlaczego dopuszcza się do dominacji przekazów uderzających w model rodziny wielodzietnej, zamiast promować rodzicielstwo jako najwyższą formę odpowiedzialności za wspólnotę? 3. Bezpieczeństwo emerytalne: Jak rząd zamierza wypłacać emerytury za 20–30 lat, skoro obecna polityka prowadzi do drastycznego spadku liczby płatników składek? Czy rząd posiada jakiekolwiek wyliczenia dotyczące progu wypłacalności ZUS przy dzietności 1,1? 4. Transfery finansowe: Czy Premier poprze postulat „rewolucji prorodzinnej” zakładający potężne wsparcie kapitałowe na każde dziecko, począwszy od pierwszego, traktując to nie jako koszt, ale jako najważniejszą inwestycję w przetrwanie państwa? Brak radykalnych działań w tej chwili zostanie zapamiętany jako historyczne zaniechanie, które doprowadziło do cywilizacyjnego zmierzchu Polski. Czas na półśrodki się skończył. Z poważaniem