Interpelacja w sprawie terapii traumy

Interpelacja w sprawie terapii traumy Interpelacja nr 15607 do ministra zdrowia w sprawie terapii traumy Zgłaszający: Anna Gembicka, Jarosław Sachajko Data wpływu: 25-02-2026 Szanowna Pani Minister, w nawiązaniu do odpowiedzi udzielonej na interpelację dotyczącą pilotażowego programu leczenia traumy zwracam się ponownie z prośbą o przedstawienie aktualnych i szczegółowych informacji dotyczących dalszych działań Ministerstwa Zdrowia w tym zakresie. Z przekazanych przez ministerstwo danych wynika, że program realizowany jest obecnie przez 14 placówek oraz że analiza dotychczasowych doświadczeń pilotażu wskazuje na zasadność włączenia świadczeń z zakresu leczenia traumy do katalogu dodatkowych świadczeń gwarantowanych finansowanych ze środków publicznych. Jest to deklaracja niezwykle istotna z punktu widzenia pacjentów korzystających z programu. Jednocześnie program – mimo jego przedłużenia do 30 czerwca 2026 r. – nadal funkcjonuje w formule pilotażu, a brak jednoznacznie określonego harmonogramu wdrażania rozwiązań systemowych budzi uzasadnione obawy o ciągłość terapii. Program zapewnia wyspecjalizowaną, kompleksową pomoc osobom z doświadczeniem ciężkich traum – w tym przemocy, wypadków komunikacyjnych czy doświadczeń wojennych – bez skierowania i bez rejonizacji. W praktyce stanowi on często jedyną realną formę dostępu do intensywnej, długoterminowej terapii dla osób w głębokim kryzysie psychicznym, nierzadko zagrożonych ryzykiem samobójczym. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania: Na jakim etapie znajdują się obecnie prace nad włączeniem świadczeń leczenia traumy do koszyka świadczeń gwarantowanych? Czy Ministerstwo Zdrowia opracowało już wstępny model organizacyjny i finansowy docelowego rozwiązania (np. wyodrębniony zakres świadczeń, odrębna taryfa, dedykowane finansowanie)? W jakim terminie jest planowane zakończenie prac i wdrożenie nowych rozwiązań systemowych? Czy jest przewidywane utrzymanie kluczowych elementów pilotażu, takich jak brak rejonizacji oraz możliwość zgłoszenia się pacjenta bez skierowania? Czy środki finansowe przeznaczone obecnie na pilotaż zostaną zagwarantowane w budżecie NFZ jako dodatkowe finansowanie, czy też świadczenia mają zostać włączone do istniejących kontraktów psychiatrycznych? Czy ministerstwo przewiduje mechanizmy zapewniające dalsze funkcjonowanie wyspecjalizowanych ośrodków, które zdobyły doświadczenie w leczeniu traumy w ramach pilotażu? W jaki sposób zostaną uwzględnione dane dotyczące skuteczności terapeutycznej, liczby udzielonych świadczeń oraz rekomendacje realizatorów programu przy tworzeniu rozwiązań docelowych? Zapewnienie ciągłości leczenia osobom z doświadczeniem ciężkiej traumy jest nie tylko kwestią zdrowia publicznego, ale także odpowiedzialności państwa wobec osób szczególnie wrażliwych i zagrożonych wykluczeniem.