Interpelacja w sprawie wyraźnego i niepokojącego pogorszenia sytuacji na polskim rynku pracy oraz ograniczenia finansowania instrumentów aktywizacyjnych w momencie narastającego kryzysu

Interpelacja w sprawie wyraźnego i niepokojącego pogorszenia sytuacji na polskim rynku pracy oraz ograniczenia finansowania instrumentów aktywizacyjnych w momencie narastającego kryzysu Interpelacja nr 15504 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie wyraźnego i niepokojącego pogorszenia sytuacji na polskim rynku pracy oraz ograniczenia finansowania instrumentów aktywizacyjnych w momencie narastającego kryzysu Zgłaszający: Barbara Bartuś Data wpływu: 23-02-2026 Z dostępnych danych wynika, że stopa bezrobocia rejestrowanego na koniec grudnia 2025 r. wyniosła 5,7%, a liczba zarejestrowanych bezrobotnych osiągnęła ok. 888,6 tys. osób. W styczniu 2026 r. stopa bezrobocia wzrosła do 6,0%, co oznacza przyrost o ok. 47 tys. osób w ciągu jednego miesiąca. Jednocześnie obserwowany jest spadek liczby ofert pracy zgłaszanych przez pracodawców. Równolegle z pogarszającymi się wskaźnikami rynku pracy rząd ogranicza środki na aktywizację bezrobotnych. W budżecie na 2026 r. zaplanowano na ten cel 2,1 mld zł, co oznacza spadek o 1,5 mld zł w stosunku do roku poprzedniego. Według dostępnych analiz redukcja finansowania sięga nawet 40% dotychczasowych środków przeznaczanych na staże, szkolenia, doposażenie stanowisk pracy czy wsparcie osób rozpoczynających działalność gospodarczą. Taka decyzja budzi poważne wątpliwości natury ekonomicznej i społecznej. W momencie, gdy pracodawcy ogłaszają zwolnienia grupowe, a kolejne branże sygnalizują trudności finansowe, państwo powinno wzmacniać instrumenty osłonowe i prorozwojowe, a nie je ograniczać. Brak zdecydowanej reakcji oznacza realne dramaty rodzin, pogłębianie niepewności wśród młodych ludzi wchodzących na rynek pracy oraz zahamowanie rozwoju lokalnych gospodarek – szczególnie w mniejszych miastach i powiatach. W przestrzeni publicznej słyszymy zapewnienia o „stabilności rynku pracy”, jednak dane liczbowe, rosnąca liczba rejestrujących się bezrobotnych oraz sygnały płynące od przedsiębiorców przeczą tej narracji. Oczekiwany jest więc konkretny, mierzalny i finansowo zabezpieczony plan działań, a nie uspokajające komunikaty. W związku z powyższym proszę o odpowiedzi na następujące pytania: Jakie są rzeczywiste przyczyny wzrostu bezrobocia od II połowy 2025 r. oraz czy ministerstwo uznaje ten trend za zjawisko alarmowe? Jak przedstawia się szczegółowa struktura osób bezrobotnych (wiek, płeć, wykształcenie, staż pracy, długość pozostawania bez pracy, miejsce zamieszkania – miasto/wieś)? W których województwach i powiatach odnotowano najwyższy wzrost bezrobocia w ujęciu procentowym i liczbowym? Czy planowane są zmiany w polityce zatrudnienia, np. nowe formy wsparcia dla przedsiębiorców tworzących miejsca pracy, ulgi podatkowe, programy inwestycyjne? W jaki sposób ministerstwo monitoruje i przeciwdziała likwidacji miejsc pracy w kluczowych sektorach, w tym produkcyjnym, usługowym i handlu? Czy ministerstwo analizowało wpływ polityk podatkowych, regulacji rynku pracy oraz wskaźników demograficznych na obecne bezrobocie i co z tego wynika? Z jakich powodów ograniczono środki Funduszu Pracy na 2026 r. w sytuacji rosnącego bezrobocia? Jakie będą skutki redukcji środków dla liczby staży, szkoleń, dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz refundacji doposażenia stanowisk pracy? Czy ministerstwo przygotowało prognozę bezrobocia do końca 2026 r., a jeśli tak – jakie są jej założenia? Jakie działania osłonowe przewidziano dla osób objętych zwolnieniami grupowymi w sektorach produkcyjnym, handlowym i usługowym? Czy ministerstwo przygotowuje plan stabilizacji rynku pracy? Jakie środki planuje ministerstwo podjąć natychmiast, aby zatrzymać negatywne trendy i zapewnić realne wsparcie dla osób tracących pracę?