Interpelacja w sprawie rażąco niegospodarnego zarządzania spalinowym taborem trakcyjnym przez spółkę PKP Intercity SA, faworyzowania nierentownego połączenia komercyjnego kosztem służby publicznej oraz narażania bezpieczeństwa i środków publicznych przy obsłudze pociągu Lublin-Rawa Ruska

Interpelacja w sprawie rażąco niegospodarnego zarządzania spalinowym taborem trakcyjnym przez spółkę PKP Intercity SA, faworyzowania nierentownego połączenia komercyjnego kosztem służby publicznej oraz narażania bezpieczeństwa i środków publicznych przy obsłudze pociągu Lublin-Rawa Ruska Interpelacja nr 14133 do ministra infrastruktury w sprawie rażąco niegospodarnego zarządzania spalinowym taborem trakcyjnym przez spółkę PKP Intercity SA, faworyzowania nierentownego połączenia komercyjnego kosztem służby publicznej oraz narażania bezpieczeństwa i środków publicznych przy obsłudze pociągu Lublin-Rawa Ruska Zgłaszający: Michał Moskal, Dariusz Stefaniuk, Janusz Kowalski Data wpływu: 09-12-2025 Szanowny Panie Ministrze, na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zwracam się z interpelacją w sprawie rażąco niegospodarnego zarządzania spalinowym taborem trakcyjnym przez spółkę PKP Intercity SA, faworyzowania nierentownego połączenia komercyjnego kosztem służby publicznej oraz narażania bezpieczeństwa i środków publicznych przy obsłudze pociągu Lublin-Rawa Ruska. W imieniu mieszkańców Zamojszczyzny, Hrubieszowa, Chełma i całego województwa lubelskiego, wnoszę o pilne udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania. Z odpowiedzi na interpelację nr 12947, w piśmie DTK-8.054.125.2025 z 20 listopada 2025 r. wynika, że spółka PKP Intercity SA boryka się z krytycznym niedoborem sprawnych lokomotyw spalinowych. Skutkiem jest masowe odwoływanie i ograniczanie pociągów służby publicznej na liniach niezelektryfikowanych – w samym tylko węźle lubelskim w rozkładzie jazdy 2025/2026 zniknęło lub zostało okrojone ponad 15 par pociągów dalekobieżnych i regionalnych finansowanych z budżetu państwa. Jednocześnie PKP Intercity SA postanowiło za wszelką cenę kontynuować obsługę komercyjnego połączenia międzynarodowego Lublin – Rawa Ruska (pociągi MP 22019/766 i MP 765/22020) właśnie przy użyciu deficytowych lokomotyw spalinowych z wagonami, co dodatkowo pogłębia brak taboru dla połączeń dotowanych. W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami: Dlaczego PKP Intercity SA, mając pełną świadomość dramatycznego niedoboru lokomotyw spalinowych, zdecydowało się w rozkładzie jazdy 2025/2026 na dalszą obsługę komercyjnego pociągu Lublin-Rawa Ruska właśnie lokomotywą spalinową z wagonami, co bezpośrednio przyczyniło się do odwołania lub ograniczenia ponad 15 par pociągów służby publicznej na Lubelszczyźnie i Zamojszczyźnie? Dlaczego nie kontynuowano sprawdzonego, bezpiecznego i nieobciążającego zasobów PKP Intercity modelu z lat 2023–2025, czyli zlecenia tego odcinka spółce SKPL Cargo z wykorzystaniem jej własnych spalinowych zespołów trakcyjnych? Czy prawdą jest, że przewozy komercyjne, nierentowne finansowo, zostały postawione wyżej w hierarchii niż połączenia służby publicznej dotowane z budżetu państwa? Czy Ministerstwo Infrastruktury i PKP Intercity SA przeanalizowały rzeczywistą rentowność połączenia Warszawa-Lublin-Rawa Ruska w obecnym wykonaniu (lokomotywa spalinowa + wagony)? Czy pociąg ten bilansuje się komercyjnie bez stosowania kreatywnej księgowości i przenoszenia części kosztów (np. ubezpieczenia taboru na terytorium objętym wojną, rezerwy taborowej, nadmiernego zużycia lokomotyw spalinowych) na inne kategorie rozliczeniowe lub na pociągi służby publicznej? Proszę o przedstawienie rzeczywistych danych finansowych tego połączenia za okres od grudnia 2024 r. (od przejęcia przez PKP Intercity SA) do listopada 2025 r. – przychodów z biletów w relacji międzynarodowej oraz wszystkich ponoszonych kosztów bezpośrednich i pośrednich. Czy wjazd na terytorium Ukrainy – kraju od niemal 4 lat będącego w stanie wojny, regularnie atakowanego rakietami, dronami i sabotażem – pociągu wagonowego z lokomotywą spalinową wymagającego czasochłonnych i ryzykownych manewrów na stacji zwrotnej w Rawie Ruskiej jest rozwiązaniem odpowiedzialnym i bezpiecznym? Czy resort infrastruktury oraz spółka oszacowały potencjalne straty w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia składu w wyniku ostrzału? Jakie są koszty ubezpieczenia takiego taboru na terenie Ukrainy i kto ostatecznie je ponosi? Dlaczego nie podjęto żadnych działań, by przywrócić bezpieczniejszą i znacznie tańszą formę realizacji tego połączenia (spalinowe zespoły trakcyjne bez konieczności manewrów)? Czy zmiana przewoźnika na odcinku Lublin-Rawa Ruska była spowodowana zastrzeżeniami strony ukraińskiej do stanu technicznego spalinowych zespołów trakcyjnych SN84 eksploatowanych wcześniej przez SKPL Cargo sp. z o.o.? Jeśli tak – dlaczego ten sam, rzekomo „nienadający się“ tabor SN84 ma być od grudnia 2025 r. wykorzystywany przez PKP Intercity do obsługi pociągów służby publicznej TLK (m.in. TLK 63106/36106 „Szczeliniec“ Kraków-Jelenia Góra)? Dlaczego do obsługi krótkiego odcinka przygranicznego Lublin-Rawa Ruska nie wykorzystano dzierżawionych przez PKP Intercity SA spalinowych zespołów trakcyjnych SD85, które idealnie nadają się do takich relacji, a jednocześnie nie są odpowiednie na wielogodzinne trasy dalekobieżne z dużymi potokami pasażerskimi (np. Hrubieszów-Kraków czy Zamość-Wrocław)? Panie Ministrze, mieszkańcy wschodniej Polski nie mogą dłużej płacić najwyższej ceny – złe zarządzanie taborem spalinowym w PKP Intercity SA. Nie może być również tak, że deficytowe połączenie komercyjne do Rawy Ruskiej – nawet jeśli ma znaczenie symboliczne i polityczne – jest utrzymywane za wszelką cenę, kosztem codziennych, dotowanych pociągów, z których korzystają tysiące naszych wyborców. Proszę o rzetelne, wyczerpujące i udokumentowane odpowiedzi w ustawowym terminie 21 dni.