Interpelacja w sprawie realizacji programu pozyskania czołgów K2/K2PL dla Sił Zbrojnych RP

Interpelacja w sprawie realizacji programu pozyskania czołgów K2/K2PL dla Sił Zbrojnych RP Interpelacja nr 13659 do ministra obrony narodowej w sprawie realizacji programu pozyskania czołgów K2/K2PL dla Sił Zbrojnych RP Zgłaszający: Przemysław Wipler Data wpływu: 20-11-2025 Szanowny Panie Premierze, w nawiązaniu do odpowiedzi na moje zapytanie w sprawie programu pozyskania czołgów K2 dla Sił Zbrojnych RP, przekazanej w dniu 23 października 2025 r., pragnę zwrócić uwagę, że udzielone informacje w znacznej mierze zostały sformułowane w sposób wymijający i nieodnoszący się do istoty poruszonych kwestii. Powoływanie się na „tajemnicę przedsiębiorstwa” w celu uniknięcia odpowiedzi na pytanie, czy Polska będzie posiadać prawa do czołgu w konfiguracji K2PL, za którą płaci, należy uznać za niepoważne traktowanie Sejmu RP. W odpowiedzi pominięto również wątek wysokich „prowizji” wypłaconych w związku z podpisaniem tego kontraktu. Proszę o jednoznaczne odniesienie się także do tego zagadnienia. W ramach zakupów tzw. gap-filler Ministerstwo Obrony Narodowej nabyło zarówno czołgi Abrams, jak i K2. Z niejasnych powodów resort kierowany przez Pana Premiera - mimo wcześniejszej ostrej krytyki polityki zakupowej poprzedników, w szczególności zakupów z wolnej ręki bez procedur przetargowych i weryfikacji jakości sprzętu - podjął decyzję o kontynuacji kampanii zakupowej w Korei Południowej. W tym kontekście proszę o udzielenie jasnych odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakimi kryteriami kierowało się Ministerstwo Obrony Narodowej, podejmując decyzję o kontynuacji zakupów czołgów K2? 2. Czy brano pod uwagę inne platformy czołgowe? Jeżeli tak, czy przeprowadzono między nimi wojskowe testy porównawcze? Czy dokonano porównania pakietów lokalizacyjnych oferowanych przez producentów poszczególnych platform? Z odpowiedzi udzielonej przez pana ministra Pawła Bejdę wynika, że po dwóch latach negocjacji pomiędzy Agencją Uzbrojenia a konsorcjum HRC-PGZ, spółka PGZ SA - w której przewodniczącym rady nadzorczej jest, nota bene, pracownik resortu obrony - „wyłączyła się z negocjacji”. Jest to jedyny znany przypadek, kiedy PGZ SA, po tak długich rozmowach, ustępuje pola podmiotowi zagranicznemu, i to przy kontrakcie o tak znaczącej wartości. Budzi to szereg wątpliwości, które sprowadzam do jednego zasadniczego pytania: 3. Jakie były powody „wyłączenia się” PGZ SA z negocjacji? Z uwagi na fakt, że przedstawiciel MON zasiada w Radzie Nadzorczej PGZ SA proszę o jednoznaczną odpowiedź. Jednym z kluczowych postulatów podnoszonych przez Pana Premiera jest lokalizacja co najmniej 50% wydatków zbrojeniowych w polskim przemyśle. Postulat ten jest słuszny i cieszy się szerokim poparciem politycznym. Należy jednak zauważyć, że dotychczas spośród 360 zamówionych czołgów K2 jedynie 61 ma być montowanych w Polsce. Stanowi to ok. 17% zamówionych sztuk, przy czym nie oznacza to, że 17% wartości kontraktu trafi do polskiego przemysłu. Udział wartościowy będzie znacząco niższy, ponieważ czołgi będą jedynie montowane, a kontrakt obejmuje także dostawy amunicji i części produkowanych poza terytorium RP. W związku z tym proszę o odpowiedzi na poniższe pytania: 4. Czy prawdą jest, że założeniem tzw. umowy ramowej z HRC jest wyprodukowanie przez stronę koreańską 50% wszystkich czołgów w programie K2? 5. Jaka część wartości 61 czołgów montowanych w Polsce pozostanie w krajowym przemyśle, a jaka część zostanie odprowadzona do HRC? Proszę o podanie wartości procentowych. 6. Jaki jest docelowy poziom udziału polskiego przemysłu w produkcji czołgu K2 w wersji najbardziej spolonizowanej? Proszę o podanie wartości procentowej oraz wskazanie, przy którym egzemplarzu produkcji krajowej zostanie on osiągnięty. 7. Jaka będzie struktura lokalizacji produkcji w kolejnych umowach wykonawczych? Czy przewidywana jest większość dostaw z polskich zakładów, czy też nadal priorytetowo będą realizowane dostawy importowane? 8. Biorąc pod uwagę, że połowa produkcji planowana jest poza granicami RP, a produkcja w Polsce ma rozpocząć się od montażu i być sukcesywnie zwiększana do 50%, średni udział polskiego przemysłu w czołgach wytwarzanych w kraju można szacować na ok. 30%. Oznacza to, że w skali całego programu udział ten wyniesie ok. 15%. Czy taki poziom jest celem MON? Jeżeli nie - jaki cel został postawiony przed programem i w jaki sposób MON zamierza go osiągnąć? Zdolność utrzymania sprzętu w cyklu życia jest bezpośrednio uzależniona od dostępności części zamiennych. W wystąpieniach publicznych Pan Premier oraz przedstawiciele MON deklarowali dążenie do pełnej polonizacji systemu utrzymania czołgu K2. W tym kontekście proszę o udzielenie precyzyjnych odpowiedzi: 9. Ile pozycji asortymentowych (SKU) obejmuje katalog części do czołgu K2? 10. Ile z tych części będzie produkowanych w Polsce? Polska pozyskuje czołgi K2 w oparciu o pożyczkę udzieloną przez stronę koreańską. Jednocześnie nasz kraj uzyskał wysoką alokację z programu SAFE, w którym pożyczki spłacane są po okresie karencji, a oprocentowanie jest niższe niż koszt emisji długu publicznego. W związku z tym proszę o odpowiedź na pytanie: 11. Jaka jest różnica pomiędzy kosztem finansowania koreańskiego a kosztem finansowania w ramach programu EU SAFE? W ramach realizacji drugiej umowy wykonawczej mają zostać opracowane nowe platformy: czołg K2PL oraz rodzina trzech wozów wsparcia. Oczywiste jest, że podpisanie kolejnej umowy wykonawczej powinno zostać uzależnione od pozytywnej oceny tych platform pod kątem spełnienia wymagań technicznych oraz od zapewnienia odpowiednich zdolności produkcyjnych i MRO w polskim przemyśle. W przeciwnym razie Polska może znaleźć się w sytuacji rozszerzania zakupów sprzętu niespełniającego wymogów. Mając na uwadze dotychczasowe doświadczenia, zwracam się z prośbą o odpowiedź na pytanie: 12. Jakie kamienie milowe przewidziane w drugiej umowie wykonawczej muszą zostać spełnione przez jej wykonawcę, aby możliwe było rozpoczęcie negocjacji w sprawie kolejnej umowy?