Interpelacja w sprawie świadczenia wspierającego oraz terminowości i zasad przyznawania świadczenia

Interpelacja w sprawie świadczenia wspierającego oraz terminowości i zasad przyznawania świadczenia Interpelacja nr 12642 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie świadczenia wspierającego oraz terminowości i zasad przyznawania świadczenia Zgłaszający: Wioletta Maria Kulpa Data wpływu: 02-10-2025 Pani Minister, 18 lipca 2025 r. przesłałam interwencję poselską do wojewódzkiego zespołu ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności w sprawie ich własnej decyzji o numerze: 14/023407/2024/1, a dotyczącej świadczenia wspierającego mieszkańca miasta Gostynin. Niestety do dnia dzisiejszego nie otrzymałam żadnej odpowiedzi na podjętą interwencję w bardzo ważnej sprawie schorowanego 95-latka. Rodzina tego pana próbowała również dodzwonić się do wojewódzkiego zespołu. Po kilkunastu dniach, przy końcu mojej obecności na dyżurze poselskim, udało się skontaktować z pracownikiem, który poinformował, że jest zatrudniona zbyt mała liczba pracowników i na rozpatrzenie odwołania rodzina musi czekać przynajmniej pół roku!!! W decyzji o wspomnianym wyżej numerze z dnia 4.03.2025 r. określono poziom punktów uprawniający do przyznania świadczenia na poziomie 77, co oczywiście nie kwalifikuje tego pana do jego otrzymania, ponieważ minimalny poziom punktacji to 78. 95-letni pan ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane w 2023 roku. Od ostatniego wypisu ze szpitala jest osobą wyłącznie leżącą, wymaga całodobowej opieki, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować ani spożywać posiłków, tym bardziej ich przygotowywać. Obecna sytuacja zdrowotna całkowicie wyklucza go z samodzielnego podejmowania decyzji i dbania o podstawowe potrzeby życiowe. Wymaga całodobowej opieki i wyręczenia w podstawowych czynnościach – dbaniu o higienę czy ubieraniu się. Tymczasem w decyzji odmowy przyznania świadczenia wspomagającego na podstawie 32 punktów komisja stwierdziła: - (punktacja 0-4, gdzie „4“ oznacza brak możliwości zaangażowania w wymieniane czynności) – pkt 17 dotyczy samodzielnego ubierania się – komisja stwierdziła, że pan w 2,7 pkt może się sam ubierać, co jest nieadekwatne do jego codziennych czynności, - kupowanie artykułów codziennej potrzeby mamy zakwalifikowanie na poziomie 2,7 pkt – (Czy szanowna komisja uważa, że pan, który jest przykuty do łóżka i zacewnikowany od 2,5 roku, jest w stanie pójść do sklepu i zakupić sobie artykuły spożywcze lub chemiczne?), - przygotowywanie posiłków to następny kuriozalny punkt podlegający ocenie, gdzie przyznano panu 3,6 pkt – Zatem pytam się, jak ten pan ma sam sobie przygotować posiłek, skoro nie rusza się z łóżka? - dokonywanie transakcji finansowych – znów mamy magiczną liczbę 3,6 pkt – tymczasem pan nie dokonuje żadnych płatności, ma problem z własnym podpisem, - załatwianie spraw urzędowych 2,7 pkt – pytam, gdzie i jak pan ma załatwić sprawy urzędowe, nawet nie może sam zadzwonić, a tym bardziej pójść, leży przykuty do łóżka, - realizacja dziennego rozkładu zajęć, dbanie o dom i ubrania – nic sam nie przygotowuje, bo nie ma takich możliwości, a tym bardziej nie sprząta; jedzenie i picie – pan sam nie je i nie pije, rodzina nawet musi mu podtrzymywać kubek z napojem; mycie i osuszanie ciała 3,6 pkt – rodzina sama go myje, wyciera i przebiera, - korzystanie z urządzeń i technologii informatyczno-komunikacyjnej na poziomie 2,7 pkt??? Najbardziej kuriozalne w tym wszystkim jest to, że podpisujące decyzję odmowną urzędniczki wskazały, że decyzję wydaje się na czas do dnia 22.05.2031 r.!!! Jak rozumiem, panie nawet nie spojrzały na PESEL tego pana i żadna nie zastanowiła się, czy nie będzie to przypadkiem drwiące pismo skierowane do pana mającego 95 lat, że gdy osiągnie 101 lat i jego stan zdrowia się pogorszy, będzie mógł ponownie wnioskować o świadczenie wspomagające. To irytujące i strasznie drwiące ze strony urzędu utrzymywanego ze środków publicznych, aby w ten sposób podejmować decyzję i bez empatii przekazywać to rodzinie. 1. Czy wojewódzkie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności nie obowiązuje K.p.a.? Po 4 miesiącach od napisania przez rodzinę odwołania od decyzji w rozmowie telefonicznej urzędniczka przekazuje informację, że z powodu braków kadrowych na rozpatrzenie odwołania rodzina ma czekać co najmniej pół roku. Moja interwencja poselska złożona ponad 2,5 miesiąca temu również nie doczekała się odpowiedzi, a poruszane sprawy są niezwykle ważne dla rodzin opiekujących się swoimi rodzicami potrzebującymi całodobowej opieki. 2. Czy ministerstwo zamierza sprawdzić sytuację kadrową w zespołach, aby zweryfikować, czy rzeczywiście nie powinny być zasilone kadry w tym obszarze, aby decyzyjność i sprawność podejmowanych działań i decyzji były zgodne z przepisami K.p.a.? 3. Czy ministerstwo może sprawdzić na przestrzeni czasu, kiedy uregulowano przepisy w zakresie ustawowego świadczenia wspierającego, czy decyzje są wydawane z opóźnieniem, a także po jakim średnio czasie są rozpatrywane odwołania od decyzji? Proszę o przedstawienie informacji: Jak wygląda to terminowo w poszczególnych latach? 4. Czy pracownicy ministerstwa mogą dokonać kontroli w zakresie wydanej decyzji, wskazanej wyżej w interpelacji, o numerze 14/023407/2024/1 w zakresie zasadności punktacji uprawniającej do przyznania świadczenia wspomagającego? 5. Założenia co do zasadności i konieczności wprowadzenia świadczenia wspierającego są jak najbardziej celowe i ważne dla Polaków, szczególnie tych, którzy nie mogą w ostatnich latach swojego życia funkcjonować samodzielnie, a rodzina nie podejmuje decyzji o przeniesieniu swoich rodziców czy dziadków do domu spokojnej starości, tylko chcą do końca opiekować się nimi w warunkach domowych, w związku z tym potrzebna jest przede wszystkim empatia i zaangażowanie pracowników odpowiedzialnych za każdy etap przy procedowaniu takiego świadczenia. Czy w związku z tym nie widzi Pani na poszczególnych etapach postępowania w zakresie przyznawania tego świadczenia konieczności kontroli wewnętrznej, aby wyeliminować takie działania, które powodują, że idea przyznawania świadczenia dla osób potrzebujących traci na wartości z racji niewłaściwego podejścia niektórych urzędników? Bo jak ma się odnieść rodzina do pisma, które otrzymała, iż ponownie mogą odwołać się od decyzji odmawiającej, gdy ich tata skończy 101 lat!!! Proszę zatem o analizę zagadnienia podjętego w interpelacji i podejście do tej sprawy również indywidualnie w celu zweryfikowania zasadności podjętej odmownej decyzji przez zespół ds. orzekania o przyznaniu świadczenia wspierającego.