Interpelacja w sprawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych

Interpelacja w sprawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych Interpelacja nr 12347 do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych Zgłaszający: Katarzyna Osos Data wpływu: 18-09-2025 Szanowny Panie Ministrze! Artykuł 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych wskazuje m.in., że zapewnienie bezpieczeństwa na obszarach wodnych polega w szczególności na dokonaniu identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny, oraz oznakowaniu i zabezpieczeniu terenów, obiektów i urządzeń przeznaczonych do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na obszarach wodnych. W związku z ww. ustawowym obowiązkiem identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie, oraz ich oznakowania chciałabym podnieść dwie kwestie, z którymi zgłoszono się do mnie: Zgodnie z art. 4 ust. 2 przedmiotowej ustawy za zapewnienie bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1, na terenie parku krajobrazowego odpowiada dyrektor tego parku. Analizując powyższą kwestię z perspektywy dyrekcji parku krajobrazowego, w którym znajdują się akweny, należy mieć na uwadze, że po pierwsze, zalesiony teren parku nie jest w jego zarządzie, ponieważ najczęściej należy do Lasów Państwowych, i aby oznakować oraz zabezpieczyć ww. obszar, dyrekcja parku musi otrzymać na to zgodę odpowiedniego nadleśniczego. Wydłuża to procedurę oraz generuje dodatkowe obowiązki dla każdej ze stron. Po drugie, dyrekcja parku krajobrazowego może nie mieć wystarczającej wiedzy i doświadczenia, aby analizować i oceniać zakres bezpieczeństwa osób przebywających na obszarach wodnych. Jest ona powołana do realizacji innych zadań i zasadne byłoby zwolnienie jej z tego obowiązku. Z informacji, które uzyskałam, wynika, że powyższe zmiany były omawiane na spotkaniach pomiędzy Prezydium Porozumienia Parków Krajobrazowych Polski a Ministerstwem Klimatu i Środowiska oraz Generalną Dyrekcją Ochrony Środowiska i zyskały zrozumienie. Zgodnie z przedmiotową ustawą miejsca, w których kąpiel jest niedozwolona bądź niebezpieczna, oznacza się odpowiednim znakiem zakazu, nakazu lub znakiem informacyjnym, o czym stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych oraz wzorów znaków zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag. W rzeczywistości oznakowanie ww. obszarów, szczególnie tzw. dzikich plaż wokół jezior, nierzadko jest problematyczne dla podmiotów nimi zarządzających, a także dla mieszkańców i turystów. Z moich rozmów wynika, że dość często zdarza się, iż znaki dotyczące zakazu kąpieli stawiane są przy tzw. dzikich plażach, z których od lat korzystają mieszkańcy i turyści, a jedynym argumentem za postawieniem ogólnego znaku zakazu jest fakt, że miejsce to jest niestrzeżone. Zasadne byłoby stawianie w takich miejscach tablic informujących o tym, że kąpiel odbywa się tam na własną odpowiedzialność, oraz poinformowanie o rodzaju ewentualnego niebezpieczeństwa, tj. miejsce niestrzeżone, nagły uskok czy kamieniste dno. Z praktyki wynika bowiem, że znak zakazu bez informacji o rodzaju niebezpieczeństwa stawiany nagle w miejscu, gdzie od lat kąpią się mieszkańcy i turyści, spotyka się z jednej strony z brakiem przestrzegania go i niszczeniem, z drugiej zaś wprowadza niepotrzebne zamieszanie, na przykład co do jakości i czystości wody w jeziorze. Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę Pana Ministra o ustosunkowanie się do wskazanych kwestii i udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Czy zostaną podjęte analizy i działania celem wprowadzenia zaproponowanych zmian w zapisach ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, podnoszonych w pkt 1 przedmiotowej interpelacji? Jak Pan Minister ustosunkuje się do kwestii omówionej w pkt 2? Czy istnieje możliwość przedstawienia analizy/interpretacji przepisów przedmiotowego rozporządzenia, wskazującej, jakie znaki należy ustawić w danej sytuacji - czy we wskazanym przypadku tzw. dzikich plaż można ustawiać wyłącznie znaki informacyjne, natomiast znaki zakazu kąpieli w przypadkach określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia? W jakich sytuacjach stawia się znak określony w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia? Z wyrazami szacunku Posłanka Katarzyna Osos

Odpowiedź na interpelację w sprawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych Odpowiedź na interpelację nr 12347 w sprawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych Odpowiadający: podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Wiesław Leśniakiewicz Warszawa, 14-10-2025 Szanowny Panie Marszałku, w odpowiedzi na interpelację numer 12347 Pani Poseł Katarzyny Osos w sprawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych , uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Na wstępie pragnę poinformować, że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) podjęto działania, mające na celu dokonanie analizy funkcjonowania przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych [1] . O przedstawienie opinii w powyższej sprawie zwrócono się m.in. do podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego oraz Komendy Głównej Policji. Celem przedmiotowej analizy jest zdiagnozowanie obszarów ustawy, które wymagają ewentualnej zmiany oraz wypracowanie rekomendacji, co do zakresu i kierunku tych zmian. Przedmiotem analizy będą również kwestie dotyczące kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa osobom pływającym, kąpiącym się i uprawiającym sport i rekreację na obszarach wodnych. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, jednym z obowiązków zarządzającego obszarem wodnym, związanym z zapewnianiem bezpieczeństwa osobom pływającym, kapiącym się lub uprawiającym sport lub rekreację jest dokonanie, we współpracy z Policją i działającymi na danym terenie podmiotami uprawnionymi do wykonywania ratownictwa wodnego, analizy zagrożeń. Przedmiotowa analiza powinna obejmować identyfikację miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji. Ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzenia analizy zagrożeń powinny skutkować – z uwagi na zdiagnozowane zagrożenia – wyłączeniem danego obszaru wodnego (lub jego części) [2] z korzystania na nim z pływania, kąpania się lub uprawniania sportu, poprzez oznakowanie wskazanego obszaru – adekwatnym do stwierdzonych zagrożeń – znakiem zakazu, określonym w rozporządzeniu w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych oraz wzorów znaków zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag . Ustawa o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych zobowiązuje również zarządzającego obszarem wodnym do objęcia nadzorem, we współpracy z Policją i podmiotami uprawnionymi do wykonywania ratownictwa wodnego, miejsc niebezpiecznych, w tym miejsc zwyczajowo wykorzystywanych do kąpieli. Niemniej zarządzający obszarami wodnymi powinni dążyć do urządzania w miejscach zwyczajowo wykorzystywanych do kąpieli – w szczególności jeśli miejsca te są popularne wśród turystów oraz mieszkańców – kąpielisk lub miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli. Procedura tworzenia takich miejsc została określona w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne [3] (art. 37 i nast.) Wyznaczone miejsca są bowiem zasadniczo przeznaczone do pływania lub kąpania się, z uwagi na zapewnione w nich bezpieczeństwo zdrowotne, tj. stały dozór ratowniczy oraz kontrolę jakości wody. Jak wynika z policyjnych statystyk dotyczących utonięć w 2024 r. w miejscach przeznaczonych do pływania i strzeżonych doszło do 3 utonięć, z kolei w miejscach niestrzeżonych, lecz nie zabronionych utonęło 79 osób. Natomiast w miejscach objętych zakazem kąpieli utonęło 37 osób. W ocenie MSWiA powyższe dane wskazują, że właściwym sposobem postępowania w celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom przebywającym na obszarach wodnych jest organizowanie kąpielisk i miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli – w miejscach zwyczajowo wykorzystywanych do kąpieli (tzw. dzikie plaże). Należy również podkreślić, że ustawa o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych nakłada na osoby podejmujące aktywności sportowe lub rekreacyjne na obszarach wodnych pewne obowiązki, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa w czasie przebywania na tych obszarach. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy osoby przebywające na obszarach wodnych obowiązane są przede wszystkim do zachowania należytej staranności w celu ochrony życia i zdrowia własnego oraz innych osób, oraz do: zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich przestrzegania; stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego; zapoznania się i dostosowania swoich planów aktywności do umiejętności oraz aktualnych warunków atmosferycznych; użytkowania sprzętu odpowiedniego do rodzaju podejmowanej aktywności, sprawnego technicznie i zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia. Z poważaniem z up. Wiesław Leśniakiewicz Podsekretarz Stanu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji [1] Dz. U. z 2023 r. poz. 714, z późn. zm. [2] Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych oraz wzorów znaków zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag (Dz. U. z 2022 r. poz. 1979) znaki zakazu oraz nakazu obowiązują w odległości podanej na obrzeżu znaku, liczonej w metrach w jedną i drugą stronę od znaku. Jeżeli na znaku nie ma podanej odległości, obowiązuje on na obszarze wodnym w zasięgu wzroku. [3] Dz. U. z 2025 r. poz. 960