Interpelacja w sprawie wydawania wiz obywatelom państw o skrajnie wysokim poziomie zabójstw, wpuszczania ich na terytorium Polski oraz porzucania przez służby niemieckie tych, którzy nie mogą zostać deportowani z powodu braku umowy o readmisji

Interpelacja w sprawie wydawania wiz obywatelom państw o skrajnie wysokim poziomie zabójstw, wpuszczania ich na terytorium Polski oraz porzucania przez służby niemieckie tych, którzy nie mogą zostać deportowani z powodu braku umowy o readmisji Interpelacja nr 10772 do prezesa Rady Ministrów w sprawie wydawania wiz obywatelom państw o skrajnie wysokim poziomie zabójstw, wpuszczania ich na terytorium Polski oraz porzucania przez służby niemieckie tych, którzy nie mogą zostać deportowani z powodu braku umowy o readmisji Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka, Dariusz Matecki Data wpływu: 07-07-2025 Szanowny Panie Premierze, zwracam się z niniejszą interpelacją w związku z rażącym brakiem spójnej polityki migracyjnej oraz brakiem mechanizmów zabezpieczających Polskę przed napływem osób pochodzących z krajów o najwyższych wskaźnikach przestępczości i przemocy na świecie. Zgodnie z najnowszymi danymi ONZ, UNODC oraz WHO w wielu państwach – m.in. Salwadorze, Hondurasie, Wenezueli, Lesotho, RPA, Trynidadzie i Tobago, Nigerii, Belize czy Jamajce – liczba zabójstw przekracza 30, a w niektórych przypadkach nawet 70 zabójstw na 100 000 mieszkańców . Są to wskaźniki wielokrotnie przekraczające poziom średni dla świata (ok. 6/100 000) i skrajnie odbiegające od poziomu bezpieczeństwa państw Unii Europejskiej (0,9), w tym Polski (0,7). W tym kontekście całkowicie niezrozumiałe – i nieakceptowalne z punktu widzenia interesu narodowego – jest: wydawanie obywatelom tych państw wiz w trybie uproszczonym , brak jakiegokolwiek monitoringu społeczno-kryminalnego po ich przybyciu do Polski , brak systemu weryfikacji rzeczywistych powodów przyjazdu oraz źródeł utrzymania tych osób , fakt, że niektóre z tych osób są porzucane na terytorium Polski przez niemieckie służby w ramach tzw. przerzutu granicznego – bez możliwości ich readmisji z powodu braku dwustronnych umów. Szczególnie bulwersujące są doniesienia o procederze, w którym policja niemiecka eskortuje migrantów do granicy z Polską i pozostawia ich na terytorium naszego kraju , pomimo że Polska nie ma z większością państw ich pochodzenia (np. Nigerią, Somalią, Jemenem) umów o readmisji , a osoby te – nawet po otrzymaniu decyzji o deportacji – faktycznie nie mogą zostać usunięte z terytorium RP . Oczekuję, że rząd RP podejmie pilne działania w celu: ochrony obywateli RP przed skutkami niekontrolowanej migracji z państw wysokiego ryzyka, zabezpieczenia integralności granic Rzeczypospolitej, przeciwdziałania sytuacjom, w których obywatele obcych państw zostają porzucani na terytorium Polski przez organa innych państw – w sposób przypominający nielegalne deportacje metodą „na dziko“ . W związku z powyższym proszę Pana Premiera o odpowiedź na następujące pytania: Uprzejmie proszę o przedstawienie listy państw na świecie, w których wskaźnik zabójstw zgodnie z danymi ONZ, UNODC oraz WHO wynosi powyżej 10 na 100 000 mieszkańców w latach 2021–2024. Ile wiz i zezwoleń na pobyt czasowy lub pracę wydały polskie placówki dyplomatyczne i konsularne obywatelom krajów o wskaźniku zabójstw powyżej 10 na 100 000 mieszkańców w latach 2021–2024? Czy polskie służby dokonują weryfikacji bezpieczeństwa i profilowania ryzyka przy wydawaniu wiz obywatelom krajów wysokiego zagrożenia przestępczością? Jeżeli tak – jakie są kryteria i czy są one ujednolicone z systemem Schengen? Czy Polska zawarła dwustronne umowy o readmisji z państwami, z których najczęściej pochodzą migranci zatrzymywani przez Straż Graniczną w latach 2023 i 2024? Jeśli nie – jakie działania podjęto w tej sprawie? Ile przypadków porzucenia migrantów przez policję niemiecką odnotowano od 2024 roku i 2025 roku? Czy te osoby posiadały oficjalne paszporty? Czy rząd polski planuje podjąć interwencję dyplomatyczną wobec rządu Niemiec ws. jednostronnego odsyłania migrantów bez uprzednich uzgodnień? Czy rząd planuje stworzenie mechanizmu prawnego pozwalającego na internowanie lub ograniczenie swobody osób, których nie można deportować z uwagi na brak umowy readmisyjnej, a które przebywają na terytorium RP nielegalnie i mogą stanowić zagrożenie? Czy MSZ analizuje konieczność zawieszenia wydawania wiz obywatelom krajów, w których przemoc i przestępczość przekraczają dopuszczalne progi bezpieczeństwa z punktu widzenia interesu RP?

Odpowiedź na interpelację w sprawie wydawania wiz obywatelom państw o skrajnie wysokim poziomie zabójstw, wpuszczania ich na terytorium Polski oraz porzucania przez służby niemieckie tych, którzy nie mogą zostać deportowani z powodu braku umowy o readmisji Odpowiedź na interpelację nr 10772 w sprawie wydawania wiz obywatelom państw o skrajnie wysokim poziomie zabójstw, wpuszczania ich na terytorium Polski oraz porzucania przez służby niemieckie tych, którzy nie mogą zostać deportowani z powodu braku umowy o readmisji Odpowiadający: podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Maciej Duszczyk Warszawa, 12-08-2025 Szanowny Panie Marszałku, w odpowiedzi na interpelację numer 10772 pani poseł Anny Gembickiej, pana posła Jarosława Sachajki i pana posła Dariusza Mateckiego w sprawie wydawania wiz obywatelom państw o skrajnie wysokim poziomie zabójstw, wpuszczania ich na terytorium Polski oraz porzucania przez służby niemieckie tych, którzy nie mogą zostać deportowani z powodu braku umowy o readmisji [1] , w porozumieniu z ministrem spraw zagranicznych, uprzejmie przedstawiam, co następuje. W piśmie [2] z 22 lipca 2025 r. pani Henryka Mościcka-Dendys, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, przekazała, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych (MSZ) nie przygotowuje analiz porównawczych dotyczących poziomu przestępczości w innych państwach świata. Jednakże należy wskazać, że Biuro Narodów Zjednoczonych do spraw Narkotyków i Przestępczości [3] , na podstawie rejestrów organów ścigania i systemów opieki zdrowotnej, gromadzi m.in. dane dotyczące umyślnych zabójstw, które są publikowane i ogólnodostępne pod adresem: https://dataunodc.un.org/dp-intentional-homicide-victims . Należy podkreślić, za MSZ, że UNODC nie dysponuje ww. danymi odnośnie do wszystkich państw za wszystkie lata. Na podstawie opublikowanych informacji wskaźnik zabójstw powyżej 10/100 tys. mieszkańców w latach 2021-2023 odnotowano w następujących krajach: w rejonie Ameryk: Antigua i Barbuda, Bahamy (brak danych za 2023 r.), Barbados (tylko do 2022 r.), Belize (brak danych za 2023 r.), Brazylia, Kolumbia, Kostaryka, Dominika, Republika Dominikańska, Salwador (w 2021 r., brak danych za 2023 r.), Ekwador, Grenada (tylko w 2023 r.), Gwatemala, Gujana, Haiti, Honduras, Jamajka, Meksyk, Nikaragua (brak danych od 2022 r.), Panama, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Trynidad i Tobago (brak danych za 2023 r.), Urugwaj (od 2022 r.) i Wenezuela (brak danych za 2023 r.); w regionie Azji: Mjanma (tylko w 2021 r.) i Irak (dane tylko za 2021 r.); w regionie Afryki (ograniczone dane): Botswana, Eswatini i Namibia (dane tylko za 2021 r.) oraz Nigeria (dane tylko za 2023 r.) i RPA (dane za 2021 i 2022 r.). Ostatni, całościowy raport w sprawie poziomu zabójstw pt.: „GLOBAL STUDY ON HOMICIDE 2023“, opublikowany przez UNODC w 2023 r., co do zasady przedstawia dane do 2021 r. (tylko część informacji dotyczy także 2022 r.). Należy podkreślić, że ww. dokument nie zawiera listy państw świata według wskaźnika zabójstw, ale m.in. informacje o generalnym wskaźniku zabójstw na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych regionach. Z przedmiotowego raportu wynika, że wskaźnik zabójstw powyżej 10/100 tys. mieszkańców odnotowano w 2021 r. w regionie obu Ameryk (15/100 tys.) oraz w Afryce (12,7/100 tys.), podczas gdy wskaźnik dla całego świata określono na poziomie 5,8/100 tys. mieszkańców. Omawiany dokument analizuje także sytuację w wybranych państwach oraz regionach. Ponadto należy wskazać, że także ostatnie dane opublikowane [4] przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) odnoszą się do sytuacji w 2021 r. Zestawienie liczby wiz wydanych przez polskie placówki dyplomatyczne i konsularne obywatelom państw, w których w latach 2021-2023 odnotowano wskaźnik zabójstw powyżej 10/100 tys. mieszkańców, opracowane w MSZ, zostało przedstawione w załączniku do niniejszego pisma. Szacowanie ryzyka migracyjnego jest rutynowo dokonywane w procesie wizowym, w którym następuje sprawdzenie wiarygodności cudzoziemca aplikującego o wizę, w szczególności w odniesieniu do ewentualnych zagrożeń, które mogą wiązać się z wjazdem cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) lub na terytorium państw Schengen. Zgodnie z przepisami Wspólnotowego Kodeksu Wizowego [5] następuje sprawdzenie, czy w odniesieniu do osoby ubiegającej się o wizę nie dokonano w systemie informacyjnym Schengen (SIS) wpisu do celu odmowy wjazdu i pobytu. Ponadto jest dokonywana ocena, czy ww. osoba nie jest uważana za stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego bądź stosunków międzynarodowych RP lub któregoś z państw członkowskich Unii Europejskiej (UE). W procesie rozpatrywania wniosku o wizę Schengen konsul uwzględnia negatywną opinię państw członkowskich Schengen, jeśli wymagają one konsultacji wniosków składanych przez obywateli określonych państw trzecich pod ww. kątem. Ocena ryzyka migracyjnego obejmuje: – weryfikację ryzyka nielegalnej imigracji osoby ubiegającej się o wizę na terytorium państw członkowskich. Konsul upewnia się, czy osoba aplikująca nie wykorzystuje celu podróży, takiego jak turystyka, biznes, studia czy odwiedziny u rodziny, jako pretekstu do nielegalnego osiedlenia się na stałe na terytorium państw członkowskich oraz czy osoba ubiegająca się o wizę zamierza opuścić terytorium przed wygaśnięciem ważności wizy, o którą się ubiega, – ustalenie stabilności sytuacji społeczno-ekonomicznej osoby ubiegającej się o wizę przy uwzględnieniu m.in. takich czynników jak.: więzy rodzinne lub inne powiązania osobiste w państwie zamieszkania; więzy rodzinne lub inne powiązania osobiste w państwach członkowskich; stan cywilny; zatrudnienie (poziom wynagrodzenia w przypadku zatrudnienia); regularność dochodów (zatrudnienie, samozatrudnienie, emerytura, przychody z tytułu inwestycji itp.) osoby ubiegającej się o wizę lub współmałżonka, dzieci bądź osób pozostających na utrzymaniu; wysokość dochodów; status w państwie zamieszkania (np. mianowanie na stanowisko publiczne, przedstawiciel organizacji pozarządowej; szczególne zawody: prawnik, lekarz, profesor uniwersytecki); posiadanie nieruchomości. Ocena ryzyka migracyjnego jest dokonywana przy wykorzystaniu mechanizmu konsultacji wizowych. Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [6] konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen zwraca się do szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o przekazanie informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi wizy Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w przypadku gdy wniosek o wydanie wizy Schengen złożył obywatel państwa trzeciego, w stosunku do którego istnieje wymóg zasięgnięcia opinii polskich organów przy rozpatrywaniu tego wniosku. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje informację, o której mowa powyżej, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku konsula w omawianej sprawie. Przed przekazaniem informacji, o której mowa w art. 69 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach , szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców konsultuje się z: komendantem głównym Straży Granicznej; komendantem głównym Policji; szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego; szefem Agencji Wywiadu; ministrem właściwym do spraw zagranicznych; innym organem niż wymienione w pkt 1-5 (jeżeli występuje taka potrzeba). W innych przypadkach niż określone w art. 69 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach konsul może zwracać się do szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o przekazanie informacji, czy występują okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi: wizy Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8 ustawy o cudzoziemcach , wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. la lub lc-le. ustawy o cudzoziemcach . Należy wskazać, że przepisy prawa przewidują możliwość przedłużenia konsultacji wizowych na wniosek podmiotów zaangażowanych w niniejszą procedurę (art. 70 ustawy o cudzoziemcach ). Rzeczypospolita Polska jest stroną umów readmisyjnych, dwu i wielostronnych, w tym podpisanych przez UE, zawartych z kilkudziesięcioma krajami świata. Oprócz umów stricte readmisyjnych w praktyce są stosowane również umowy i porozumienia zawierające klauzule readmisyjne oraz unijne porozumienia ułatwiające współpracę w zakresie powrotów. Obecnie Polskę obowiązują dwustronne umowy dotyczące powrotów zawarte z Wietnamem i Kazachstanem. Pozostałe umowy w ww. zakresie zostały na przestrzeni lat zastąpione nowszymi umowami, których sygnatariuszem jest UE. Ponadto RP prowadzi negocjacje umów odnoszących się do powrotów z Kirgistanem, Tadżykistanem i Uzbekistanem. Dodatkowo należy podkreślić, że większość unijnych umów o współpracy zawiera tzw. klauzule readmisyjne. W szczególności są to: wielostronna umowa pomiędzy UE a grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (zrzeszającą 79 państw), umowy z Algierią, Egiptem, Chinami, Jordanią, Chile, Filipinami, Indonezją, Irakiem, Libanem czy Turkmenistanem. Regulację w zakresie readmisji zawiera także umowa UE ze Wspólnotą Andyjską, w skład której wchodzą: Boliwia, Kolumbia, Ekwador i Peru. Jednocześnie należy wskazać, że Polska nawiązała bezpośrednią współpracę z Ambasadą Syrii w Warszawie, która potwierdziła pełną gotowość współdziałania w zakresie czynności deportacyjnych. Poza jednostkowymi przypadkami, jak np. incydent dotyczący przetransportowania grupy cudzoziemców (niemających prawa pobytu zarówno w Niemczech, jak i w Polsce) z Niemiec na terytorium Polski, niezgodnie z obowiązującymi procedurami, który miał miejsce 14 czerwca 2024 r. w Osinowie Dolnym, nie odnotowano bezprawnego przekazywania migrantów ze strony niemieckiej, które wymagałoby interwencji na szczeblu dyplomatycznym. Opisywana powyżej sytuacja miała charakter incydentalny i została omówiona w ramach współpracy bilateralnej ze stroną niemiecką. Warto podkreślić, że w związku z ww. zdarzeniem strona polska podjęła niezwłocznie działania mające na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. W trakcie spotkania w Berlinie 21 czerwca 2024 r. minister spraw wewnętrznych i administracji zwrócił się w przedmiotowej sprawie do minister spraw wewnętrznych Niemiec, oczekując wyjaśnień i konkretnych deklaracji w obszarze współpracy na granicy polsko-niemieckiej. Minister spraw wewnętrznych Niemiec przyznała, że omawiane działania strony niemieckiej były niezgodne z prawem oraz zapewniła, iż podobne incydenty nie mogą się powtórzyć w przyszłości. Przedstawiciele rządu RP na bieżąco interweniują w sprawie wyzwań związanych z nielegalną migracją. Jak przekazało MSZ, kwestia negatywnych skutków wprowadzonych przez Niemcy kontroli na granicy z Polską była regularnie i konsekwentnie podnoszona w trakcie rozmów z partnerami niemieckimi na różnych szczeblach – m.in. przez prezesa Rady Ministrów podczas spotkań z kanclerzem Niemiec oraz w rozmowach ministra spraw zagranicznych RP z ministrem spraw zagranicznych Niemiec – podczas których zaznaczano, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której władze niemieckie próbują zawracać migrantów do Polski przed uprzednim potwierdzeniem przez odpowiednie polskie służby ich statusu i wyrażeniem zgody na przekazanie. Przedstawiciele rządu RP wielokrotnie informowali swoich niemieckich odpowiedników, że Polska może zastosować na granicy z Niemcami symetryczne działania. Pragnę podkreślić, że powroty cudzoziemców stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego są traktowane w Polsce priorytetowo. Decyzje w przedmiotowych sprawach podlegają natychmiastowemu, przymusowemu wykonaniu. Wobec ww. kategorii osób jest stosowana detencja administracyjna bądź też powrót jest realizowany bezpośrednio po zatrzymaniu osoby. Wnioski wizowe składane w ambasadach i urzędach konsularnych RP dotyczące wiz krajowych są rozpatrywane zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o cudzoziemcach . Natomiast wydawanie wiz Schengen regulują przepisy Wspólnotowego Kodeksu Wizowego. Wskazane powyżej akty prawne wraz z aktami wykonawczymi określają procedurę ubiegania się o wizę przez cudzoziemca (m.in.: sposób złożenia wniosku wizowego, wymagane dokumenty, wzory wniosków o wydanie wizy, procedurę odwoławczą – w przypadku wydania przez konsula decyzji o odmowie przyznania wizy). Każdy wniosek jest rozpatrywany indywidualnie z uwzględnieniem sytuacji aplikującego o wizę cudzoziemca, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i ugruntowaną w przedmiotowej materii praktykę, w tym przy korzystaniu – w przypadku, gdy jest to konieczne lub niezbędne – z mechanizmu konsultacji wizowych. Należy podkreślić, że w celu uszczelnienia procedury wizowej przyjęto pakiet ustaw naprawczych, które w sposób bezpośredni lub pośredni wpływają na proces wizowy. Przedmiotowy pakiet obejmuje: ustawę z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia [7] , ustawę z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [8] , ustawę z dnia 4 kwietnia 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wyeliminowania nieprawidłowości w systemie wizowym Rzeczypospolitej Polskiej [9] , ustawę z dnia 24 kwietnia 2025 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw [10] . Ustawa o zmianie niektórych ustaw w celu wyeliminowania nieprawidłowości w systemie wizowym Rzeczypospolitej Polskiej: ustanawia podstawy prawne dla udostępniania organom wizowym informacji niezbędnych do przeprowadzenia postępowania wizowego; wprowadza reformę systemu wydawania wizy krajowej w celu odbycia studiów przez obowiązek potwierdzania zagranicznych świadectw dojrzałości, który nie będzie dotyczył jedynie świadectw/dyplomów wydanych w państwach UE/EFTA i OECD, świadectw międzynarodowej matury (IB/EB) i świadectw/dyplomów uznanych na podstawie umów dwustronnych i wielostronnych; wprowadza zasadę, że cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, EFTA, Szwajcarii lub Wielkiej Brytanii będzie zobowiązany przedstawić dokument poświadczający znajomość języka wykładowego co najmniej na poziomie B2; wprowadza limit cudzoziemców kształcących się na studiach w danej uczelni (max. 50%). W obszarze wiz studenckich zmiany będą dotyczyć w głównej mierze: rozszerzonej procedury zatwierdzania jednostek prowadzących studia, uzupełnienia katalogu dokumentów przedkładanych na poczet wniosku o wizę studencką o pisemną informację, o której mowa w art. 326a ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce [11] , stwierdzającą uprawnienie do odbywania studiów; pisemnego powiadomienia przez organ, który wydał wizę, w tym konsula, rektora uczelni lub kierownika innej jednostki prowadzącej studia, w której cudzoziemiec będzie podejmował kształcenie o wydaniu wizy; obowiązku pisemnego powiadomienia przez rektora lub kierownika jednostki prowadzącej studia konsula, który wydał wizę studencką, o skreśleniu cudzoziemca z listy studentów; zmiany przesłanki do odmowy wydania wizy, o której mowa w art. 65 ust. 1a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach; stworzenia ścieżki priorytetowej dla rozpoznawania przez konsula wniosków cudzoziemców udających się do szkoły doktorskiej, uczestniczących w prowadzeniu działalności naukowej (doktoranci i naukowcy). Warto również nadmienić, że ustawa o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma na celu m.in. ograniczenie występujących nadużyć w obszarze wydawania dokumentów uprawniających do podejmowania pracy w Polsce, usprawnienie procedur dotyczących powierzania pracy cudzoziemcom, przy uwzględnieniu zagrożeń związanych z napływem znacznej liczby migrantów zarobkowych, takich jak ryzyko wypierania pracowników miejscowych z rynku pracy, obniżania poziomu wynagrodzeń, wyzysku pracowników cudzoziemskich, rozwoju tzw. szarej strefy czy handlu ludźmi. Przedmiotowe regulacje mają zapobiegać nadużywaniu rozwiązań w zakresie dostępu do rynku pracy, gdy faktycznym celem podmiotu ubiegającego się, np. o zezwolenie na pracę nie jest zatrudnienie cudzoziemca, a jedynie dostarczenie mu dokumentu uzasadniającego cel i warunki pobytu. Podstawową różnicę w stosunku do dotychczasowego stanu prawnego, która w perspektywie czasu niewątpliwie ograniczy nadużycia w nadprodukcji dokumentów uprawniających do podejmowania pracy na terytorium RP, stanowią regulacje wprowadzające szeroki katalog obligatoryjnych przesłanek odmowy w procesie rozpatrywania wniosków o dokumenty uprawniające do podejmowania pracy, tj. oświadczeń o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zezwoleń na pracę, zaświadczeń o wpisie do ewidencji pracy sezonowej. W art. 3 ust. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewidziano możliwość wydania przez ministra właściwego do spraw pracy, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub ministra właściwego do spraw zagranicznych, rozporządzenia określającego wykaz państw, których obywatele posiadający zezwolenie na pracę nie są uprawnieni do wykonywania pracy w czasie pobytu na terytorium RP w ramach ruchu bezwizowego. Jak informuje MSZ, obecnie trwają prace nad sformułowaniem przedmiotowego wykazu i przedłożeniem ministrowi właściwemu do spraw pracy projektu wystąpienia w omawianej sprawie. Mając na względzie eliminację nadużyć, z dniem 15 sierpnia 2024 r., w związku z drastycznym wzrostem liczby wniosków o udzielenie zezwolenia na pracę dla obywateli Kolumbii oraz licznymi przypadkami naruszeń zasad ruchu bezwizowego, minister spraw zagranicznych – na wniosek ministra spraw wewnętrznych i administracji – podjął decyzję o wprowadzeniu obowiązku wizowego dla obywateli tego kraju udających się do Polski w celach zarobkowych. Korzystanie z przepisów prawa umożliwiających obywatelom Kolumbii wjazd bez wizy należało traktować jako omijanie prawa w sytuacji, gdy osoba wiedziała, iż planuje w Polsce pobyt dłuższy niż 90 dni, a często osiedlenie się na terytorium RP. Na podstawie stanowiska MSZ należy wskazać, że odnotowano spadek wydawanych wiz. W 2023 r. przyjęto do rozpoznania ogółem 636 340 wniosków wizowych, podczas gdy w 2024 r. liczba przyjętych wniosków zmniejszyła się do 476 690 wniosków, a w I półroczu 2025 r. wyniosła 213 596 wniosków wizowych. W 2023 r. wydano łącznie 543 630 wiz, w 2024 r. – 388 685, a w I półroczu 2025 r. – 175 528 wiz. W 2024 r. liczba wydanych wiz w stosunku do 2023 r. spadła o 29%. Natomiast liczba wiz wydanych w I kwartale 2025 r. jest o 20% niższa od liczby wiz udzielonych w analogicznym okresie 2024 r. Z poważaniem z up. Maciej Duszczyk Podsekretarz Stanu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji Załącznik: Zestawienie liczby wiz wydanych przez polskie placówki dyplomatyczne i konsularne obywatelom państw, w których w latach 2021-2023 odnotowano wskaźnik zabójstw powyżej 10/100 tys. mieszkańców. [1] Przekazaną pismem pana Jakuba Stefaniaka, zastępcy szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, z 9 lipca 2025 r. (sygn. DSP.INT.4510.297.2025) oraz pismem pani Henryki Mościckiej-Dendys, podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, z 10 lipca 2025 r. (sygn. DK.6001.22.2025/2). [2] sygn. DK.6001.22.2025/8 [3] ang. United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) [4] https://www.who.int/data/gho/data/indicators/indicator-details/GHO/estimates-ofrates-of-homicides-per-lOO-OOO-population [5] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009 r. s. 1 z późn. zm.). [6] Dz. U. 2025 poz. 1079. [7] Dz. U. poz. 620. [8] Dz. U. poz. 621. [9] Dz. U. poz. 622 z późn. zm. [10] Dz. U. poz. 619. [11] Dz. U. 2024 poz. 1571 z późn. zm. Załączniki ZAŁĄCZNIK.pdf